De derde avond in China had ik na een dagje de stad verkennen geen zin om 'al' te gaan slapen, daarom besloot ik om nog eens af te zakken naar het centrum van het Shapingba-district 沙坪坝 (check gerust eens op wikipedia). De avond voordien waren we daar naar club 'Seven' geweest met enkele buitenlanders die ook in hetzelfde studentenhome verblijven. Ik ging ervan uit dat er daar deze avond ook weer buitenlanders zouden zitten die ik al kende (Ruben was al gaan slapen).
Bob, een oudere Amerikaanse zakenman, kwam me meteen gedag zeggen en introduceerde me aan twee andere buitenlanders; een vrouw uit Nieuw-Zeeland en een man uit Frankrijk. Zij drieën waren de enige buitenlanders in de club en verder kende ik niemand, dus dronk ik samen met hen enkele glazen carlsberg (of toch een afgezakte versie van 3,6 % acohol). Na een tijdje gezellig babbelen begon de Fransman met ijsblokjes te spelen en probeerde ze bij iedereen in de t-shirt/topje te steken. De Nieuw-Zeelandse probeerde dat ook bij mij maar het lukte haar niet zo goed totdat ze plots heel wild mijn kraag naar beneden trok (twee knopen losgescheurd van mijn polo) en een paar ijsblokken naar binnen dunkte. Al goed en wel...als zij zo plezier willen maken.
Vijf minuten later besloot ik de vrouw van hetzelfde laken een broek te geven: hup, een paar ijsblokken in de nek...oog om oog tand om tand. Eerste vijf seconden geen reactie, ze kon er zelf mee lachen, maar dan begint ze helemaal te flippen: "Do you think that is funny! Why do you do that? I never would do that!" Ik probeerde haar tevergeefs uit te leggen: "you did it first, you did it first..." De twee andere mannen waren niet echt behulpzaam, ze wisten allebei maar al te goed dat zij begonnen waren en dat de vrouw het ook al bij mij gedaan had.
Toen de vrouw me twee slechtgemikte vuistslagen verkocht, kwamen de twee mannen eindelijk in actie om haar in bedwang te houden. Ze maakte het hen niet bepaald gemakkelijk. Kben gewoon naar buiten gegaan dan en heb een Chinese bediende om hen gezonden want ik wou wel eens weten wat ik zo verkeerd had gedaan om zo volledig door het lint te gaan ("I kill you" is ook een mooi citaat van haar).
Het duurde een eindje voor ze kwamen. Eerst bood ik mijn excuses aan: "first of all I apologize, I didn't want to offend you...but what dit I do wrong?" Het 'koele' antwoord: "I accept your apologies, but I don't know what you are talking about, I never saw you before". OK vrouwmens, misschien heb je een drankprobleem ofwel moet je in een psychiatrische instelling. Maken dat ik weg geraak van deze mensen! Snel naar de Mcdonalds gelopen want ik was redelijk aangedaan van de gebeurtenis en hoopte ik in de Mcdonalds, die op 100m van 'Seven' ligt, een andere buitenlander te vinden die ik al kende om m'n hart eens te luchten. Gelukkig was Mattia daar, een aangename Italiaanse dertiger die hoofd is van het Italiaanse instituut aan de Chongqing University 重庆大学.
Na een verademende gesprek, waar ik echt wel nood aan had, kwam ik te weten dat er zich op het zesde verdiep boven de Mcdonalds een Chinese bar Yuan Yuan Yuan 圆缘园 bevond die 24 op 24, 7 op 7 open was en dat dit toevluchtsoord zowaar over een piano beschikte, waar ik toen ook echt behoefte aan had. Van twee uur tot 5u 's nachts aan die piano gezeten en capuccino's gedronken. Aangezien er bijna niemand was, viel ik niemand lastig met mijn getokkel. Het serveuse die voor de pianoruimte verantwoordelijk was, keek belangstellend toe. Jah, hier in Chongqing ben ik nu eenmaal een "waiguoren" 外国人, een buitenlander en dat springt nogal in het oog (e
n dit is nog een understatement).
Uiteindelijk met de serveuse aan de praat geraakt en ik was verplicht om Chinees te spreken en geen Engels zoals buitenlanders onderling. Ze heet Huang Wei 黄薇 (zie foto) en moest werken tot 5u. Nog tot 8u 's ochtends met haar gepraat. Heel duidelijk gemerkt dat m'n Chinees met zevenmijlslaarzen verbeterde. Meer Chinees gepraat in die paar uren dan in vier jaar studies. Sindsdien is Huang Wei m'n beste Chinese vriendin en m'n privé-lerares.
Elke dag hangen Ruben, Huang Wei, Xiong Jianshu 熊建淑, Yang Kang 杨康 en ik samen rond in de stad. Xiong Jianshu is de beste vriendin van Huang Wei. Ze wonen samen in een kamertje. Yang Kang is hun over-bovengebuur en is een zalige, grappige gast. (de foto rechts is genomen op de kamer van Yang Kang. Van rechts naar links: Yang Kang, vriendin van Xiong, ik en Xiong. De kamer van Yang Kang ziet er beter uit dan die van Huang Wei en Xiong. De kamer van Yang Kang kost 200RMB of €20/maand, Huang en Xiongs kamer 120RMB of €12/maand. Om zicht te krijgen op deze lage huurprijzen, het loon van Xiong en Huang bedraagt 600RMB of €60. Zo'n zaken vind ik heel interessant om te weten want zo hoop ik beetje bij beetje meer inzicht te krijgen in het Chinese dagelijkse leven).Wanneer we samen "qu wan" 去玩 (zich amuseren) zijn we constant verplicht om Chinees te spreken en te verstaan...vooral het spreektempo vormt soms een probleem.
Met Chinezen heb je hier nooit problemen, ze behandelen je als koningen, met zeer veel respect. Als je met hier problemen krijgt, is het met buitenlanders die in psychiatrische instellingen thuishoren en die een 'sinofobie' hebben (bang zijn om met Chinezen om te gaan). Maar al bij al, na regen komt zonneschijn!
ps: de beschreven mensen van mijn slechte ervaring in Chongqing zouden oud en wijs genoeg moeten zijn om mij niet zo te behandelen: de Amerikaan is rond de 60, de vrouw en de man rond de 35-40 jaar.
Bob, een oudere Amerikaanse zakenman, kwam me meteen gedag zeggen en introduceerde me aan twee andere buitenlanders; een vrouw uit Nieuw-Zeeland en een man uit Frankrijk. Zij drieën waren de enige buitenlanders in de club en verder kende ik niemand, dus dronk ik samen met hen enkele glazen carlsberg (of toch een afgezakte versie van 3,6 % acohol). Na een tijdje gezellig babbelen begon de Fransman met ijsblokjes te spelen en probeerde ze bij iedereen in de t-shirt/topje te steken. De Nieuw-Zeelandse probeerde dat ook bij mij maar het lukte haar niet zo goed totdat ze plots heel wild mijn kraag naar beneden trok (twee knopen losgescheurd van mijn polo) en een paar ijsblokken naar binnen dunkte. Al goed en wel...als zij zo plezier willen maken.
Vijf minuten later besloot ik de vrouw van hetzelfde laken een broek te geven: hup, een paar ijsblokken in de nek...oog om oog tand om tand. Eerste vijf seconden geen reactie, ze kon er zelf mee lachen, maar dan begint ze helemaal te flippen: "Do you think that is funny! Why do you do that? I never would do that!" Ik probeerde haar tevergeefs uit te leggen: "you did it first, you did it first..." De twee andere mannen waren niet echt behulpzaam, ze wisten allebei maar al te goed dat zij begonnen waren en dat de vrouw het ook al bij mij gedaan had.
Toen de vrouw me twee slechtgemikte vuistslagen verkocht, kwamen de twee mannen eindelijk in actie om haar in bedwang te houden. Ze maakte het hen niet bepaald gemakkelijk. Kben gewoon naar buiten gegaan dan en heb een Chinese bediende om hen gezonden want ik wou wel eens weten wat ik zo verkeerd had gedaan om zo volledig door het lint te gaan ("I kill you" is ook een mooi citaat van haar).
Het duurde een eindje voor ze kwamen. Eerst bood ik mijn excuses aan: "first of all I apologize, I didn't want to offend you...but what dit I do wrong?" Het 'koele' antwoord: "I accept your apologies, but I don't know what you are talking about, I never saw you before". OK vrouwmens, misschien heb je een drankprobleem ofwel moet je in een psychiatrische instelling. Maken dat ik weg geraak van deze mensen! Snel naar de Mcdonalds gelopen want ik was redelijk aangedaan van de gebeurtenis en hoopte ik in de Mcdonalds, die op 100m van 'Seven' ligt, een andere buitenlander te vinden die ik al kende om m'n hart eens te luchten. Gelukkig was Mattia daar, een aangename Italiaanse dertiger die hoofd is van het Italiaanse instituut aan de Chongqing University 重庆大学.
Na een verademende gesprek, waar ik echt wel nood aan had, kwam ik te weten dat er zich op het zesde verdiep boven de Mcdonalds een Chinese bar Yuan Yuan Yuan 圆缘园 bevond die 24 op 24, 7 op 7 open was en dat dit toevluchtsoord zowaar over een piano beschikte, waar ik toen ook echt behoefte aan had. Van twee uur tot 5u 's nachts aan die piano gezeten en capuccino's gedronken. Aangezien er bijna niemand was, viel ik niemand lastig met mijn getokkel. Het serveuse die voor de pianoruimte verantwoordelijk was, keek belangstellend toe. Jah, hier in Chongqing ben ik nu eenmaal een "waiguoren" 外国人, een buitenlander en dat springt nogal in het oog (e
n dit is nog een understatement).Uiteindelijk met de serveuse aan de praat geraakt en ik was verplicht om Chinees te spreken en geen Engels zoals buitenlanders onderling. Ze heet Huang Wei 黄薇 (zie foto) en moest werken tot 5u. Nog tot 8u 's ochtends met haar gepraat. Heel duidelijk gemerkt dat m'n Chinees met zevenmijlslaarzen verbeterde. Meer Chinees gepraat in die paar uren dan in vier jaar studies. Sindsdien is Huang Wei m'n beste Chinese vriendin en m'n privé-lerares.
Elke dag hangen Ruben, Huang Wei, Xiong Jianshu 熊建淑, Yang Kang 杨康 en ik samen rond in de stad. Xiong Jianshu is de beste vriendin van Huang Wei. Ze wonen samen in een kamertje. Yang Kang is hun over-bovengebuur en is een zalige, grappige gast. (de foto rechts is genomen op de kamer van Yang Kang. Van rechts naar links: Yang Kang, vriendin van Xiong, ik en Xiong. De kamer van Yang Kang ziet er beter uit dan die van Huang Wei en Xiong. De kamer van Yang Kang kost 200RMB of €20/maand, Huang en Xiongs kamer 120RMB of €12/maand. Om zicht te krijgen op deze lage huurprijzen, het loon van Xiong en Huang bedraagt 600RMB of €60. Zo'n zaken vind ik heel interessant om te weten want zo hoop ik beetje bij beetje meer inzicht te krijgen in het Chinese dagelijkse leven).Wanneer we samen "qu wan" 去玩 (zich amuseren) zijn we constant verplicht om Chinees te spreken en te verstaan...vooral het spreektempo vormt soms een probleem.
Met Chinezen heb je hier nooit problemen, ze behandelen je als koningen, met zeer veel respect. Als je met hier problemen krijgt, is het met buitenlanders die in psychiatrische instellingen thuishoren en die een 'sinofobie' hebben (bang zijn om met Chinezen om te gaan). Maar al bij al, na regen komt zonneschijn!
ps: de beschreven mensen van mijn slechte ervaring in Chongqing zouden oud en wijs genoeg moeten zijn om mij niet zo te behandelen: de Amerikaan is rond de 60, de vrouw en de man rond de 35-40 jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten