Foto's bijgewerkt

Dompel jezelf onder in "De wondere wereld van Klaas" en mijmer weg

Steracteur, sterstudent...

ik, de 'Frank Boomans van China' en Jean-Phillipe

Een jaar in het buitenland studeren, is verre van gratis. Ook al heb je een volledige beurs die al heel wat kosten dekt; de vliegtuigtickets, de verblijfplaats, de studiekosten (die een pak hoger liggen dan in België), een ziekteverzekering en een vast maandelijks bedrag als leefgeld. Maar sowieso moet je een aantal zaken aanschaffen om je thuis te voelen in een land dat niet het jouwe is: voor mij kwam dit voornamelijk neer op een gitaar en goeie computerboxen (muziek is nu eenmaal een heel belangrijk deel van mijn leven). Daarnaast moest ik ook nog een gsm kopen die Chinees kan typen. En maak daar maar twee gsm's van want ik heb ook al het geluk gehad om mijn eerste gsm te verliezen in een taxi, stom, maar helaas ben ik niet de enigste. Maar liefst 3 vrienden hebben hetzelfde tegengekomen. Andere vrienden krijgen dan weer te maken met het "proletarisch winkelen van gsm's", maar wat had je verwacht in een land waar het proletariaat regeert?! Om een lang verhaal kort te maken, ik spendeerde aanvankelijk heel wat geld om mij te settelen en als je ook nog wat wil zien van het land, dan moet je er ook iets voor over hebben...ik moest maken dat er brood op de plank kwam (want het beursgeld liet op zich wachten en de wisselkoers helaas gekelderd waardoor ik mijn visakaart probeer te sparen).

Reddende engel Jean-Phillipe Trottier, een Canadese vriend uit de regio rond Montreal, vroeg of ik wat wilde bijverdienen door een bijrolletje te spelen in een Chinese nationale soap. Ik wist al van voor ik naar China vertrok dat buitenlanders vaak gevraagd worden om te "acteren" (in China is acteren doorgaans gelijk aan "overacting", afgrijselijk om te zien maar Chinezen lepelen het binnen als zoete pap). Ergens had ik gehoopt om dit eens te mogen meemaken, meespelen in een Chinees programma, maar nooit had ik gedacht dat het me zo in de schoot geworpen ging worden. Bovendien was het niet het eerste het beste programma, nope, een soap op de nationale zender die degelijk geacteerd is (mezelf niet inbegrepen) en die wel degelijk werk maakt om scènes vanuit verschillende standpunten te filmen. Laat het ons voor het gemak een Chinese versie van "Thuis" noemen.
Toen Phillipe mij dit allemaal vertelde en toonde, stemde ik enthousiast in, niet zozeer omdat ik geld zou verdienen maar omdat ik eens de atmosfeer van een filmset kon opsnuiven als actieve deelnemer, niet als passieve toeschouwer. Dus ik content en Jean-Phillipe ook want een maat van hem had op het laatste moment afgebeld en hij moest zorgen voor een vervanger...doet me denken aan een zegswijze, iets met 'brood' en 'dood'. Het enigste dat ik nodig had voor de draaidag was een kostuum en aangezien ik het mijne bewust in België had achtergelaten met het idee om in China een pak op maat te laten maken, moest ik dringend gaan shoppen. Jammergenoeg kon ik omwille van tijdsnood niet bij een kleermaker langsgaan.
Al vernomen van andere "stervrienden" dat een filmdag redelijk saai is omdat het tergend traag verloopt. Dit was ook te merken aan het filmschema want oorspronkelijk was onze filmdag gepland op donderdag 16 oktober maar telkens een dag uitgesteld tot uiteindelijk de dag aanbrak waarop ik potten zou breken als topacteur in de Chinese soap " 道德底线 daode dixian", in het Engels vrij vertaald als "The Bottomline of Morality".
Om 16u werden we opgehaald door een kerel die verantwoordelijk was voor de casting. Hij voerde ons naar een ziekenhuis in Chongqing waar de opnames voor die bepaalde episode voornamelijk plaatsvonden. Een belangrijk personage had namelijk een zwaar verkeersongeval gehad ergens in Australië. De dokter en verpleegsters (allemaal 'stervrienden' van mij) hadden al het nodige gedaan om hem te redden maar het mocht niet baten. De opnames voor deze scenes hadden dagen in beslag genomen en nu kwamen Phillipe en ik op de proppen...
We gingen een verlaten deel van het ziekenhuis binnen en je merkte meteen dat er hier een filmcrew campeerde; camera's, belichting, kabels, maar ook gewone zaken zoals waterkokers, snacks...we werden meteen naar een kamer gebracht om ons om te kleden. Daar kregen we ook het Chinese script in onze handen gestopt waarvan we verondersteld werden om onze tekst zelf te vertalen naar het Engels. We kregen een typische rol toebedeeld: we waren beiden inspecteurs van de Australische politie en we moesten langsgaan bij de echtgenote van het overleden personage om enkele vragen te stellen over haar man. De vrouw in kwestie was kapot van verdriet waardoor haar broer ons te woord stond. Ik denk dat iedereen dergelijke scenes wel herkent uit andere films of series. Omdat de draaitijden al serieus achterliepen op schema, kregen we geen tijd om ons script door te lezen in het Chinees, laat staan een degelijke vertaling te maken van onze lijntjes. Dan maar à l' improviste...
Foto links: het decor van onze scene, vooral veel kabels, lichten, lichtschermen en veel mensen (voor de Chineessprekenden onder ons; 中国人太多了!)
De regisseur van de soap stelde ons voor aan onze tegenspelers en met hen doorliepen we ook snel eens de scene. Zonder veel boe of ba werden we dan maar voor de leeuwen geworpen. Tijdens track 1 van die scene was ik behoorlijk zenuwachtig, niet omdat ik voor de camera stond maar omdat ik het gevoel had dat we niet goed waren voorbereid maar blijkbaar is dat allemaal geen probleem want ze doen verschillende tracks vanuit verschillende standpunten en wat de kijker te zien krijgt is een compilatie van de beste fragmenten uit de verschillende tracks. 'k Vrees dat ons Engels ook soms Engels met haar op is, maar dit was slechts "peanuts" bij de weelderige haarbos die het Engels van onze tegenspeler tooide.

foto rechts: Phillipe en ik maken onze intrede in de filmbussines

Al bij al verliep alles op wieltjes en in een groot uur waren we binnen en buiten. Ons contract vermelde een prijs voor zolang de opname duurde, niet per uur, dus hoe sneller het verliep hoe meer je verdiende per uur. Dit bracht voor mij 400rmb in het laadje, 40 euro in een uur. Zeker niet slecht voor een beginnend acteur maar ik was vooral een nieuwe ervaring rijker.

Een ander camerastandpunt: onze tegenspeler acteer nu tegen
imaginaire tegenspelers. Phillipe en ik staan buiten beeld en zeggen gewoon onze tekst.
Dit alles om een beter beeld per personage te krijgen.

ps: De aflevering wordt binnen een goede anderhalve maand op de Chinese televisie uitgezonden. Van zodra ik weet waar je het kan downloaden op internet, zal ik het laten weten.

mea culpa, mea maxima culpa

kweet dat veel mensen vol ongeduld wachten op het vervolg en belofte maakt schuld: khad uitdrukkelijk beloofd om mijn blog up te daten. Jullie zijn jullie deel van de overeenkomst nagekomen dus ik moet dat ook doen. Tot mijn grote spijt moet ik melden dat mijn laptop voor de moment de geest gegeven heeft (glas sprite omgestoten over mijn toetsenbord toen ik mijn gsm wou opnemen). Khad al updates gemaakt in word maar tzal zijn voor wanneer mijn notebook opnieuw functioneert. Morgen zal ik alvast een nieuwe tekst schrijven. Tot mijn groot jolijt kan ik wel al zeggen dat de harde schijf niet beschadigd is (is waterdicht beschermd) dus ik heb nog al mijn foto's, wat voor mij het belangrijkste is.

nogmaals mijn excuses

Ander en Beter

de sticky cards game (zie verder) in de iets te kleine kamer

De eerste maand leefden we eigenlijk in een degelijke kamer die net iets te klein was om comfortabel in te leven met twee. We hadden niet eens de plaats om met op hetzelfde moment te studeren aangezien er maar één tafel/bureau was. Halfweg oktober hadden we dan ook besloten om nog eens onze ‘stoute schoenen’ aan te trekken en opnieuw de administratieve rompslomp te trotseren.

Eerst deden we ons beklag bij Mister Gao, de persoon die zowat alles regelt voor de buitenlanders en ongeveer onze bemiddelaar is bij alles wat met administratieve zaken te maken heeft. Hij ziet ons waarschijnlijk niet zo graag afkomen want hij weet ondertussen maar al te goed dat we hem ‘vereren’ met een bezoekje om hem ‘lastige’ vragen te stellen. In feite is elke vraag een lastige vraag want dat betekent ‘werk’.

- Nu eerst een kort intermezzo om je een beeld te geven van de administratie -

De Chinezen die in het kantoor voor de internationale studenten werken, blinken echt uit in het ‘doen-alsof-ze-druk-bezig-zijn’. Dus probeer maar eens bijkomend werk in hun drukke werkschema te passen.

Drie mensen zijn werkzaam in dat kantoor, maar slechts één persoon lijkt te beseffen dat buitenlanders - in het bijzonder westerlingen - een andere bureaucratische snelheid gewend zijn; Mister Gao. Als je een vraag stelt aan de andere twee ‘bezige bijtjes’ dan verwijzen ze je steevast door naar Mister Gao. Ondertussen stelt niemand nog vragen aan hen. En als je op ‘onbewaakte’ momenten (= wanneer je eigenlijk in de les hoort te zitten) hun kantoor binnenstapt, betrap je hen doorgaans met een krant in de hand of verstoor je hun ‘thee-klets’. Ja, de werkdruk ligt hier hoog…

Algemene conclusie: eigenlijk runt Mister Gao dat kantoor in zijn eentje. Maar ja, hij is dan ook het hoofd van het kantoor. Ze slagen er toch nog in om de meest competente personen op de sleutelposities aan te stellen. Bijgevolg heeft hij ook de brute pech dat iedereen naar hem komt als er zich één of ander probleem voordoet.

- Terug de draad oppikken: de te kleine kamer –

Toen Ruben en ik Mister Gao confronteerden met ons ‘ernstig’ probleem, was zijn eerste reactie: “ei mannen, das mijn bevoegdheid niet…” Ergens kwam dit niet echt onverwacht aan; waarom zou je extra werk doen als je het kan afschuiven op iemand anders?! Misschien werkt deze strategie bij de meeste ander mensen maar Mister Gao weet maar al te goed dat de ‘Belgen’ niet graag van het kastje naar de muur gestuurd worden en zich bovendien vastbijten in een probleem tot het is opgelost (kheb hier zowat een reputatie op dat vlak opgebouwd, zo hebben wij, Belgen, als eerste onze definitieve verblijfsvergunning gekregen, hebben we ervoor gezorgd dat er een beetje schot in de zaak kwam bij het storten van ons beursgeld…) If you want to get things done, dan kan een beetje haar op je tanden geen kwaad (en aan de juiste touwtjes trekken helpt ook wel aardig). En wie heeft er ook alweer gezegd dat van alle Galliërs de Belgen de dappersten waren?

Na een beetje discussiëren, pleegde Mister Gao een telefoontje om te informeren of er geen grotere kamer beschikbaar was (telefoontje = werk). We kregen een ‘njet’. Ontgoocheld dropen Ruben en ik af.

We maakten al plannen om misschien met enkele vrienden een appartement te huren (huurprijzen zijn hier zeer degelijk, om niet te zeggen laag) maar toen we die avond terugkeerden naar onze kleine kamer, sprak de ‘shifu 师傅 ’ (beleefde aanspreking voor bedienden) van het studentenhuis ons aan. In een quasi onverstaanbaar dialect brabbelde hij: “Kheb vernomen dat jullie een grotere kamer willen. Neem eens een kijkje in kamer 510 en weet me te zeggen of die jullie bevalt.” Vol enthousiasme stoven we de trap op richting het vierde verdiep. Door het kamernummer – een even getal – wisten we eigenlijk al aan welk type kamer we ons konden verwachten. Je zag duidelijk dat ze de kamer voor ons in orde aan het zetten waren…

De volgende voormiddag mochten we al verhuizen (werkdruk bij gewone arbeiders ligt wel degelijk hoog). Blijkbaar bleek het niet zo onmogelijk om een nieuwe en grotere kamer te voorzien. Nieuwe conclusie over de Chinese manier van doen tegenover buitenlanders: heel vaak zeggen ze dat iets onmogelijk is maar vijf minuten later is er één of ander mirakel voorgevallen en krijg je alsnog hetgeen je gevraagd hebt. Dus wees volhardend!

Onze nieuwe kamer is ‘de max’, je zou er bij wijze van spreken in kunnen bowlen. Bovendien hebben we een mooi zicht op de Jialing-rivier. We besloten meteen om werk te maken van de kamerinrichting – wat we in de kleine kamer altijd hadden uitgesteld in de hoop op een grotere kamer. Op het boodschappenlijstje stond een oversized Chinese vlag (je kan hem perfect gebruiken als bedsprei) en een mega-grote landkaart om onze reisroutes op aan te duiden. Bovendien lieten we enkele van onze beste foto’s ontwikkelen om een fotomuur te maken. Als kers op de taart – want we waren echt wel goed geluimd - organiseerden we een ‘roomwarming party’ voor onze beste vrienden.

oversized vlag wazige landkaart (beter foto komt) Ruben druk in de weer met de photowall

Het feestje duurde tot in de vroege uurtjes met hapjes, drank en de bijhorende spelletjes. Mijn favoriet Chinees drankspel is ‘the sticky cards game’. Het enige wat je nodig hebt, is een volledig spel kaarten (inclusief jokers en ‘beschreven kaart’) en (veel) drank. Het spel verloopt als volgt:

Je legt de pak kaarten omgekeerd op tafel zodat je de kaarten niet kunt zien. Iedereen neemt een kaart zonder die te bekijken. Je ademt eens goed ‘vochtig’ uit op de achterkant van de kaart en je "plakt" hem vervolgens op je voorhoofd. Nu kan iedere deelnemer de kaart van de anderen zien behalve zijn/haar eigen kaart. Vervolgens begint één iemand het spel (na de eerste ronde is dit doorgaans de verliezer). Hij/zij kan twee dingen zeggen: "de hoogste kaart drinkt" (= de aas of azen in de groep of de hoogste kaart dichtst bij de aas) ofwel "de laagste kaart drinkt" (= de twee of tweeën in de groep of de laagste kaart dichtst bij 2). Dan ga je de cirkel rond. Elke persoon heeft twee opties: 1) "akkoord" of 2) "niet akkoord".

1) Als je "akkoord" bent dan ga je over naar de volgende persoon, die opnieuw twee opties heeft. Als elke deelnemer akkoord is met één en dezelfde optie, dan neemt iedereen zijn/haar kaart van zijn/haar voorhoofd. Nu zie je voor het eerst je eigen kaart en is het perfect mogelijk dat je akkoord bent gegaan met een optie waardoor je zelf moet drinken. Hier geen ad fundums maar een goeie slok (2 à 3 vingers)

2) Als je "niet akkoord" bent, dan neem je de kaart van je voorhoofd zonder die te bekijken en neem je een nieuwe kaart die je opnieuw op je voorhoofd plakt. Als je dit doet, kan je opnieuw kiezen tussen "de hoogste kaart drinkt" of "de laagste kaart drinkt". Dus als je een nieuwe kaart neemt kan je de optie veranderen (ik doe dit vaak wanneer ik een bepaalde persoon wil ‘kloten’). Dan gaat het spel weer verder tot iedereen akkoord is...

Het is vooral grappig als iemand een nieuwe kaart neemt en het is een twee of een aas en hij kiest de optie waardoor hij/zij zelf moet drinken. Dan is het leuk om iedereen aan te sporen om gewoon "akkoord" te zeggen.

Een leuke uitbreiding: iemand die een joker of beschreven kaart op zijn voorhoofd heeft bij het einde van het spel (dus niet als hij die weglegt), kan een persoon uitkiezen die ‘ganbei 干杯’ (= ad fundum, letterlijk “droog glas”) moet doen...

De sterkte van dit spel zit hem in de eenvoud en in het feit dat je het spel niet in de hand hebt. Je kan onmogelijk zeggen dat je niet zal moeten drinken want je weet nooit wat je op je eigen voorhoofd hebt. Het is echt een aanrader; gegarandeerd een hilarische avond!

Nu, een goeie halve maand na ons feestje, merken we dat sommige vrienden onze kamerinrichting imiteren; vooral de positie van onze bedden en de photowall kennen veel navolging.

Enkele van de genodigden (vlnr): 'tall' Sven (Belg), Ruben (Belgische vriend en roommate), Lola (= meisje op achter ruben zit, ook wel 'klein Koreaantje' genoemd), naast Ruben zit Ken (Nieuw-Zeeland), 'diet' Sven (Belg) en tot slot Alexandre, Parijzenaar en de persoon die ik hier het meest waardeer...

ps: morgen (woensdag) waarschijnlijk geen nieuw bericht want ik probeer van studierichting te veranderen: economie i.p.v. taallessen...miserie miserie ;)

Aankondiging van update

beste lezers of volgers van deze blog

De komende week zal ik er echt eens werk van maken om een update van de afgelopen halve maand uit de doeken te doen. Kheb dit tot nu toe al altijd uitgesteld omdat ikzelf niet echt de indruk heb dat het er veel toe doet: weinig reacties zowel op de blog als op youtube...voor de mensen die het wel doen: merci...Dus laten we met een propere lei beginnen, als je iets leest op deze blog laat dan merken dat je het gelezen hebt, al is het maar dat je gewoon je naam schrijft in de "reactie". Ik steek er mijn tijd in om een bericht te posten en kzou het zeer appreciëren als jullie - lezers - de kleine inspanning leveren om te reageren. Stel gerust vragen over wat hier allemaal gebeurt of over China in het algemeen, of als je een reis naar China plant en je wil informatie...

Dus vanaf morgen gaat mijn blog met een nieuw elan van start, hopelijk werken jullie mee. Hoe beter jullie meewerken, hoe accurater ik de blog zal bijhouden.

Enkele teasers: verslag van roomwarming party, voorstelling van mijn beste vrienden in China, de kaas en wijnavond, cinema Alex, Halloweenparty en de cruise op de Yangzi richting de Drie-Klovendam.

ps: Aangezien ik gelezen heb op de nieuwsbrief en site van de Standaard dat Facebook in België aan het boomen is, maar vooral omdat mijn vrienden hier in China erop aandrongen, heb ik een sinds een goeie week een account op Facebook. Het stelt nog niet veel voor maar je kan wel veel China-foto's terugvinden door bij mijn "vrienden" te kijken.