zaterdag 22 november 2008
maandag 17 november 2008
Steracteur, sterstudent...
ik, de 'Frank Boomans van China' en Jean-Phillipe
Reddende engel Jean-Phillipe Trottier, een Canadese vriend uit de regio rond Montreal, vroeg of ik wat wilde bijverdienen door een bijrolletje te spelen in een Chinese nationale soap. Ik wist al van voor ik naar China vertrok dat buitenlanders vaak gevraagd worden om te "acteren" (in China is acteren doorgaans gelijk aan "overacting", afgrijselijk om te zien maar Chinezen lepelen het binnen als zoete pap). Ergens had ik gehoopt om dit eens te mogen meemaken, meespelen in een Chinees programma, maar nooit had ik gedacht dat het me zo in de schoot geworpen ging worden. Bovendien was het niet het eerste het beste programma, nope, een soap op de nationale zender die degelijk geacteerd is (mezelf niet inbegrepen) en die wel degelijk werk maakt om scènes vanuit verschillende standpunten te filmen. Laat het ons voor het gemak een Chinese versie van "Thuis" noemen.
Toen Phillipe mij dit allemaal vertelde en toonde, stemde ik enthousiast in, niet zozeer omdat ik geld zou verdienen maar omdat ik eens de atmosfeer van een filmset kon opsnuiven als actieve deelnemer, niet als passieve toeschouwer. Dus ik content en Jean-Phillipe ook want een maat van hem had op het laatste moment afgebeld en hij moest zorgen voor een vervanger...doet me denken aan een zegswijze, iets met 'brood' en 'dood'. Het enigste dat ik nodig had voor de draaidag was een kostuum en aangezien ik het mijne bewust in België had achtergelaten met het idee om in China een pak op maat te laten maken, moest ik dringend gaan shoppen. Jammergenoeg kon ik omwille van tijdsnood niet bij een kleermaker langsgaan.
Al vernomen van andere "stervrienden" dat een filmdag redelijk saai is omdat het tergend traag verloopt. Dit was ook te merken aan het filmschema want oorspronkelijk was onze filmdag gepland op donderdag 16 oktober maar telkens een dag uitgesteld tot uiteindelijk de dag aanbrak waarop ik potten zou breken als topacteur in de Chinese soap " 道德底线 daode dixian", in het Engels vrij vertaald als "The Bottomline of Morality".
Om 16u werden we opgehaald door een kerel die verantwoordelijk was voor de casting. Hij voerde ons naar een ziekenhuis in Chongqing waar de opnames voor die bepaalde episode voornamelijk plaatsvonden. Een belangrijk personage had namelijk een zwaar verkeersongeval gehad ergens in Australië. De dokter en verpleegsters (allemaal 'stervrienden' van mij) hadden al het nodige gedaan om hem te redden maar het mocht niet baten. De opnames voor deze scenes hadden dagen in beslag genomen en nu kwamen Phillipe en ik op de proppen...
We gingen een verlaten deel van het ziekenhuis binnen en je merkte meteen dat er hier een filmcrew campeerde; camera's, belichting, kabels, maar ook gewone zaken zoals waterkokers, snacks...we werden meteen naar een kamer gebracht om ons om te kleden. Daar kregen we ook het Chinese script in onze handen gestopt waarvan we verondersteld werden om onze tekst zelf te vertalen naar het Engels. We kregen een typische rol toebedeeld: we waren beiden inspecteurs van de Australische politie en we moesten langsgaan bij de echtgenote van het overleden personage om enkele vragen te stellen over haar man. De vrouw in kwestie was kapot van verdriet waardoor haar broer ons te woord stond. Ik denk dat iedereen dergelijke scenes wel herkent uit andere films of series. Omdat de draaitijden al serieus achterliepen op schema, kregen we geen tijd om ons script door te lezen in het Chinees, laat staan een degelijke vertaling te maken van onze lijntjes. Dan maar à l' improviste...
Foto links: het decor van onze scene, vooral veel kabels, lichten, lichtschermen en veel mensen (voor de Chineessprekenden onder ons; 中国人太多了!)
De regisseur van de soap stelde ons voor aan onze tegenspelers en met hen doorliepen we ook snel eens de scene. Zonder veel boe of ba werden we dan maar voor de leeuwen geworpen. Tijdens track 1 van die scene was ik behoorlijk zenuwachtig, niet omdat ik voor de camera stond maar omdat ik het gevoel had dat we niet goed waren voorbereid maar blijkbaar is dat allemaal geen probleem want ze doen verschillende tracks vanuit verschillende standpunten en wat de kijker te zien krijgt is een compilatie van de beste fragmenten uit de verschillende tracks. 'k Vrees dat ons Engels ook soms Engels met haar op is, maar dit was slechts "peanuts" bij de weelderige haarbos die het Engels van on
ze tegenspeler tooide.
Een ander camerastandpunt: onze tegenspeler acteer nu tegen
imaginaire tegenspelers. Phillipe en ik staan buiten beeld en zeggen gewoon onze tekst.
Dit alles om een beter beeld per personage te krijgen.
Toen Phillipe mij dit allemaal vertelde en toonde, stemde ik enthousiast in, niet zozeer omdat ik geld zou verdienen maar omdat ik eens de atmosfeer van een filmset kon opsnuiven als actieve deelnemer, niet als passieve toeschouwer. Dus ik content en Jean-Phillipe ook want een maat van hem had op het laatste moment afgebeld en hij moest zorgen voor een vervanger...doet me denken aan een zegswijze, iets met 'brood' en 'dood'. Het enigste dat ik nodig had voor de draaidag was een kostuum en aangezien ik het mijne bewust in België had achtergelaten met het idee om in China een pak op maat te laten maken, moest ik dringend gaan shoppen. Jammergenoeg kon ik omwille van tijdsnood niet bij een kleermaker langsgaan.
Al vernomen van andere "stervrienden" dat een filmdag redelijk saai is omdat het tergend traag verloopt. Dit was ook te merken aan het filmschema want oorspronkelijk was onze filmdag gepland op donderdag 16 oktober maar telkens een dag uitgesteld tot uiteindelijk de dag aanbrak waarop ik potten zou breken als topacteur in de Chinese soap " 道德底线 daode dixian", in het Engels vrij vertaald als "The Bottomline of Morality".
Om 16u werden we opgehaald door een kerel die verantwoordelijk was voor de casting. Hij voerde ons naar een ziekenhuis in Chongqing waar de opnames voor die bepaalde episode voornamelijk plaatsvonden. Een belangrijk personage had namelijk een zwaar verkeersongeval gehad ergens in Australië. De dokter en verpleegsters (allemaal 'stervrienden' van mij) hadden al het nodige gedaan om hem te redden maar het mocht niet baten. De opnames voor deze scenes hadden dagen in beslag genomen en nu kwamen Phillipe en ik op de proppen...
We gingen een verlaten deel van het ziekenhuis binnen en je merkte meteen dat er hier een filmcrew campeerde; camera's, belichting, kabels, maar ook gewone zaken zoals waterkokers, snacks...we werden meteen naar een kamer gebracht om ons om te kleden. Daar kregen we ook het Chinese script in onze handen gestopt waarvan we verondersteld werden om onze tekst zelf te vertalen naar het Engels. We kregen een typische rol toebedeeld: we waren beiden inspecteurs van de Australische politie en we moesten langsgaan bij de echtgenote van het overleden personage om enkele vragen te stellen over haar man. De vrouw in kwestie was kapot van verdriet waardoor haar broer ons te woord stond. Ik denk dat iedereen dergelijke scenes wel herkent uit andere films of series. Omdat de draaitijden al serieus achterliepen op schema, kregen we geen tijd om ons script door te lezen in het Chinees, laat staan een degelijke vertaling te maken van onze lijntjes. Dan maar à l' improviste...
Foto links: het decor van onze scene, vooral veel kabels, lichten, lichtschermen en veel mensen (voor de Chineessprekenden onder ons; 中国人太多了!)De regisseur van de soap stelde ons voor aan onze tegenspelers en met hen doorliepen we ook snel eens de scene. Zonder veel boe of ba werden we dan maar voor de leeuwen geworpen. Tijdens track 1 van die scene was ik behoorlijk zenuwachtig, niet omdat ik voor de camera stond maar omdat ik het gevoel had dat we niet goed waren voorbereid maar blijkbaar is dat allemaal geen probleem want ze doen verschillende tracks vanuit verschillende standpunten en wat de kijker te zien krijgt is een compilatie van de beste fragmenten uit de verschillende tracks. 'k Vrees dat ons Engels ook soms Engels met haar op is, maar dit was slechts "peanuts" bij de weelderige haarbos die het Engels van on
ze tegenspeler tooide.foto rechts: Phillipe en ik maken onze intrede in de filmbussines
Al bij al verliep alles op wieltjes en in een groot uur waren we binnen en buiten. Ons contract vermelde een prijs voor zolang de opname duurde, niet per uur, dus hoe sneller het verliep hoe meer je verdiende per uur. Dit bracht voor mij 400rmb in het laadje, 40 euro in een uur. Zeker niet slecht voor een beginnend acteur maar ik was vooral een nieuwe ervaring rijker.
Een ander camerastandpunt: onze tegenspeler acteer nu tegen
imaginaire tegenspelers. Phillipe en ik staan buiten beeld en zeggen gewoon onze tekst.
Dit alles om een beter beeld per personage te krijgen.
ps: De aflevering wordt binnen een goede anderhalve maand op de Chinese televisie uitgezonden. Van zodra ik weet waar je het kan downloaden op internet, zal ik het laten weten.
mea culpa, mea maxima culpa
kweet dat veel mensen vol ongeduld wachten op het vervolg en belofte maakt schuld: khad uitdrukkelijk beloofd om mijn blog up te daten. Jullie zijn jullie deel van de overeenkomst nagekomen dus ik moet dat ook doen. Tot mijn grote spijt moet ik melden dat mijn laptop voor de moment de geest gegeven heeft (glas sprite omgestoten over mijn toetsenbord toen ik mijn gsm wou opnemen). Khad al updates gemaakt in word maar tzal zijn voor wanneer mijn notebook opnieuw functioneert. Morgen zal ik alvast een nieuwe tekst schrijven. Tot mijn groot jolijt kan ik wel al zeggen dat de harde schijf niet beschadigd is (is waterdicht beschermd) dus ik heb nog al mijn foto's, wat voor mij het belangrijkste is.
nogmaals mijn excuses
nogmaals mijn excuses
dinsdag 11 november 2008
Ander en Beter
de sticky cards game (zie verder) in de iets te kleine kamer
De eerste maand leefden we eigenlijk in een degelijke kamer die net iets te klein was om comfortabel in te leven met twee. We hadden niet eens de plaats om met op hetzelfde moment te studeren aangezien er maar één tafel/bureau was. Halfweg oktober hadden we dan ook besloten om nog eens onze ‘stoute schoenen’ aan te trekken en opnieuw de administratieve rompslomp te trotseren.
Eerst deden we ons beklag bij Mister Gao, de persoon die zowat alles regelt voor de buitenlanders en ongeveer onze bemiddelaar is bij alles wat met administratieve zaken te maken heeft. Hij ziet ons waarschijnlijk niet zo graag afkomen want hij weet ondertussen maar al te goed dat we hem ‘vereren’ met een bezoekje om hem ‘lastige’ vragen te stellen. In feite is elke vraag een lastige vraag want dat betekent ‘werk’.
- Nu eerst een kort intermezzo om je een beeld te geven van de administratie -
De Chinezen die in het kantoor voor de internationale studenten werken, blinken echt uit in het ‘doen-alsof-ze-druk-bezig-zijn’. Dus probeer maar eens bijkomend werk in hun drukke werkschema te passen.
Drie mensen zijn werkzaam in dat kantoor, maar slechts één persoon lijkt te beseffen dat buitenlanders - in het bijzonder westerlingen - een andere bureaucratische snelheid gewend zijn; Mister Gao. Als je een vraag stelt aan de andere twee ‘bezige bijtjes’ dan verwijzen ze je steevast door naar Mister Gao. Ondertussen stelt niemand nog vragen aan hen. En als je op ‘onbewaakte’ momenten (= wanneer je eigenlijk in de les hoort te zitten) hun kantoor binnenstapt, betrap je hen doorgaans met een krant in de hand of verstoor je hun ‘thee-klets’. Ja, de werkdruk ligt hier hoog…
Algemene conclusie: eigenlijk runt Mister Gao dat kantoor in zijn eentje. Maar ja, hij is dan ook het hoofd van het kantoor. Ze slagen er toch nog in om de meest competente personen op de sleutelposities aan te stellen. Bijgevolg heeft hij ook de brute pech dat iedereen naar hem komt als er zich één of ander probleem voordoet.
- Terug de draad oppikken: de te kleine kamer –
Toen Ruben en ik Mister Gao confronteerden met ons ‘ernstig’ probleem, was zijn eerste reactie: “ei mannen, das mijn bevoegdheid niet…” Ergens kwam dit niet echt onverwacht aan; waarom zou je extra werk doen als je het kan afschuiven op iemand anders?! Misschien werkt deze strategie bij de meeste ander mensen maar Mister Gao weet maar al te goed dat de ‘Belgen’ niet graag van het kastje naar de muur gestuurd worden en zich bovendien vastbijten in een probleem tot het is opgelost (kheb hier zowat een reputatie op dat vlak opgebouwd, zo hebben wij, Belgen, als eerste onze definitieve verblijfsvergunning gekregen, hebben we ervoor gezorgd dat er een beetje schot in de zaak kwam bij het storten van ons beursgeld…) If you want to get things done, dan kan een beetje haar op je tanden geen kwaad (en aan de juiste touwtjes trekken helpt ook wel aardig). En wie heeft er ook alweer gezegd dat van alle Galliërs de Belgen de dappersten waren?
Na een beetje discussiëren, pleegde Mister Gao een telefoontje om te informeren of er geen grotere kamer beschikbaar was (telefoontje = werk). We kregen een ‘njet’. Ontgoocheld dropen Ruben en ik af.
We maakten al plannen om misschien met enkele vrienden een appartement te huren (huurprijzen zijn hier zeer degelijk, om niet te zeggen laag) maar toen we die avond terugkeerden naar onze kleine kamer, sprak de ‘shifu 师傅 ’ (beleefde aanspreking voor bedienden) van het studentenhuis ons aan. In een quasi onverstaanbaar dialect brabbelde hij: “Kheb vernomen dat jullie een grotere kamer willen. Neem eens een kijkje in kamer 510 en weet me te zeggen of die jullie bevalt.” Vol enthousiasme stoven we de trap op richting het vierde verdiep. Door het kamernummer – een even getal – wisten we eigenlijk al aan welk type kamer we ons konden verwachten. Je zag duidelijk dat ze de kamer voor ons in orde aan het zetten waren…
De volgende voormiddag mochten we al verhuizen (werkdruk bij gewone arbeiders ligt wel degelijk hoog). Blijkbaar bleek het niet zo onmogelijk om een nieuwe en grotere kamer te voorzien. Nieuwe conclusie over de Chinese manier van doen tegenover buitenlanders: heel vaak zeggen ze dat iets onmogelijk is maar vijf minuten later is er één of ander mirakel voorgevallen en krijg je alsnog hetgeen je gevraagd hebt. Dus wees volhardend!
Onze nieuwe kamer is ‘de max’, je zou er bij wijze van spreken in kunnen bowlen. Bovendien hebben we een mooi zicht op de Jialing-rivier. We besloten meteen om werk te maken van de kamerinrichting – wat we in de kleine kamer altijd hadden uitgesteld in de hoop op een grotere kamer. Op het boodschappenlijstje stond een oversized Chinese vlag (je kan hem perfect gebruiken als bedsprei) en een mega-grote landkaart om onze reisroutes op aan te duiden. Bovendien lieten we enkele van onze beste foto’s ontwikkelen om een fotomuur te maken. Als kers op de taart – want we waren echt wel goed geluimd - organiseerden we een ‘roomwarming party’ voor onze beste vrienden.
oversized vlag wazige landkaart (beter foto komt) Ruben druk in de weer met de photowall
Het feestje duurde tot in de vroege uurtjes met hapjes, drank en de bijhorende spelletjes. Mijn favoriet Chinees drankspel is ‘the sticky cards game’. Het enige wat je nodig hebt, is een volledig spel kaarten (inclusief jokers en ‘beschreven kaart’) en (veel) drank. Het spel verloopt als volgt:
Je legt de pak kaarten omgekeerd op tafel zodat je de kaarten niet kunt zien. Iedereen neemt een kaart zonder die te bekijken. Je ademt eens goed ‘vochtig’ uit op de achterkant van de kaart en je "plakt" hem vervolgens op je voorhoofd. Nu kan iedere deelnemer de kaart van de anderen zien behalve zijn/haar eigen kaart. Vervolgens begint één iemand het spel (na de eerste ronde is dit doorgaans de verliezer). Hij/zij kan twee dingen zeggen: "de hoogste kaart drinkt" (= de aas of azen in de groep of de hoogste kaart dichtst bij de aas) ofwel "de laagste kaart drinkt" (= de twee of tweeën in de groep of de laagste kaart dichtst bij 2). Dan ga je de cirkel rond. Elke persoon heeft twee opties: 1) "akkoord" of 2) "niet akkoord".
1) Als je "akkoord" bent dan ga je over naar de volgende persoon, die opnieuw twee opties heeft. Als elke deelnemer akkoord is met één en dezelfde optie, dan neemt iedereen zijn/haar kaart van zijn/haar voorhoofd. Nu zie je voor het eerst je eigen kaart en is het perfect mogelijk dat je akkoord bent gegaan met een optie waardoor je zelf moet drinken. Hier geen ad fundums maar een goeie slok (2 à 3 vingers)
2) Als je "niet akkoord" bent, dan neem je de kaart van je voorhoofd zonder die te bekijken en neem je een nieuwe kaart die je opnieuw op je voorhoofd plakt. Als je dit doet, kan je opnieuw kiezen tussen "de hoogste kaart drinkt" of "de laagste kaart drinkt". Dus als je een nieuwe kaart neemt kan je de optie veranderen (ik doe dit vaak wanneer ik een bepaalde persoon wil ‘kloten’). Dan gaat het spel weer verder tot iedereen akkoord is...
Het is vooral grappig als iemand een nieuwe kaart neemt en het is een twee of een aas en hij kiest de optie waardoor hij/zij zelf moet drinken. Dan is het leuk om iedereen aan te sporen om gewoon "akkoord" te zeggen.
Een leuke uitbreiding: iemand die een joker of beschreven kaart op zijn voorhoofd heeft bij het einde van het spel (dus niet als hij die weglegt), kan een persoon uitkiezen die ‘ganbei 干杯’ (= ad fundum, letterlijk “droog glas”) moet doen...
De sterkte van dit spel zit hem in de eenvoud en in het feit dat je het spel niet in de hand hebt. Je kan onmogelijk zeggen dat je niet zal moeten drinken want je weet nooit wat je op je eigen voorhoofd hebt. Het is echt een aanrader; gegarandeerd een hilarische avond!
Nu, een goeie halve maand na ons feestje, merken we dat sommige vrienden onze kamerinrichting imiteren; vooral de positie van onze bedden en de photowall kennen veel navolging.
Enkele van de genodigden (vlnr): 'tall' Sven (Belg), Ruben (Belgische vriend en roommate), Lola (= meisje op achter ruben zit, ook wel 'klein Koreaantje' genoemd), naast Ruben zit Ken (Nieuw-Zeeland), 'diet' Sven (Belg) en tot slot Alexandre, Parijzenaar en de persoon die ik hier het meest waardeer...
ps: morgen (woensdag) waarschijnlijk geen nieuw bericht want ik probeer van studierichting te veranderen: economie i.p.v. taallessen...miserie miserie ;)
zondag 9 november 2008
Aankondiging van update
beste lezers of volgers van deze blog
De komende week zal ik er echt eens werk van maken om een update van de afgelopen halve maand uit de doeken te doen. Kheb dit tot nu toe al altijd uitgesteld omdat ikzelf niet echt de indruk heb dat het er veel toe doet: weinig reacties zowel op de blog als op youtube...voor de mensen die het wel doen: merci...Dus laten we met een propere lei beginnen, als je iets leest op deze blog laat dan merken dat je het gelezen hebt, al is het maar dat je gewoon je naam schrijft in de "reactie". Ik steek er mijn tijd in om een bericht te posten en kzou het zeer appreciëren als jullie - lezers - de kleine inspanning leveren om te reageren. Stel gerust vragen over wat hier allemaal gebeurt of over China in het algemeen, of als je een reis naar China plant en je wil informatie...
Dus vanaf morgen gaat mijn blog met een nieuw elan van start, hopelijk werken jullie mee. Hoe beter jullie meewerken, hoe accurater ik de blog zal bijhouden.
Enkele teasers: verslag van roomwarming party, voorstelling van mijn beste vrienden in China, de kaas en wijnavond, cinema Alex, Halloweenparty en de cruise op de Yangzi richting de Drie-Klovendam.
ps: Aangezien ik gelezen heb op de nieuwsbrief en site van de Standaard dat Facebook in België aan het boomen is, maar vooral omdat mijn vrienden hier in China erop aandrongen, heb ik een sinds een goeie week een account op Facebook. Het stelt nog niet veel voor maar je kan wel veel China-foto's terugvinden door bij mijn "vrienden" te kijken.
De komende week zal ik er echt eens werk van maken om een update van de afgelopen halve maand uit de doeken te doen. Kheb dit tot nu toe al altijd uitgesteld omdat ikzelf niet echt de indruk heb dat het er veel toe doet: weinig reacties zowel op de blog als op youtube...voor de mensen die het wel doen: merci...Dus laten we met een propere lei beginnen, als je iets leest op deze blog laat dan merken dat je het gelezen hebt, al is het maar dat je gewoon je naam schrijft in de "reactie". Ik steek er mijn tijd in om een bericht te posten en kzou het zeer appreciëren als jullie - lezers - de kleine inspanning leveren om te reageren. Stel gerust vragen over wat hier allemaal gebeurt of over China in het algemeen, of als je een reis naar China plant en je wil informatie...
Dus vanaf morgen gaat mijn blog met een nieuw elan van start, hopelijk werken jullie mee. Hoe beter jullie meewerken, hoe accurater ik de blog zal bijhouden.
Enkele teasers: verslag van roomwarming party, voorstelling van mijn beste vrienden in China, de kaas en wijnavond, cinema Alex, Halloweenparty en de cruise op de Yangzi richting de Drie-Klovendam.
ps: Aangezien ik gelezen heb op de nieuwsbrief en site van de Standaard dat Facebook in België aan het boomen is, maar vooral omdat mijn vrienden hier in China erop aandrongen, heb ik een sinds een goeie week een account op Facebook. Het stelt nog niet veel voor maar je kan wel veel China-foto's terugvinden door bij mijn "vrienden" te kijken.
vrijdag 17 oktober 2008
You're The Sun, I'm The Rain, We Make One Rainbow
Vandaag zou Rikkert 22 geworden zijn...zou hij ons misschien uitgenodigd hebben om éne te gaan drinken in het Keldertje. Maar zoals je vaak hoort zeggen: "'als' en 'zou' maken de wereld niet".
Hier in Chongqing heb ik al vaak de tijd genomen om bij het verlies van Rikkert stil te staan. Vorige zondag had ik nog eens de cd-rom van Rikkert in m'n computer gestoken en de powerpoint bekeken. Het was al veel te lang geleden dat ik er nog eens naar gekeken had. Ik was zelfs het filmpje met foto's en beelden vergeten terwijl op de achtergrond het liedje "See you soon" van Coldplay weerklinkt. Geconfronteerd met deze vergeten 'schat' werd ik nog maar eens met m'n neus op de feiten gedrukt: zo'n zwaar verlies, waarom moest ik in godsnaam één van m'n beste vrienden verliezen. Die dag heb ik God vervloekt...het leven is hard en niet eerlijk.
Nu probeer ik dagelijks het filmpje te bekijken en minstens één liedje van Rikkert te beluisteren. Me nog steeds afvragend hoe hij op die jonge leeftijd al zo'n diepzinnige liedjes kon schrijven. Zijn gezicht te zien en zijn stem te horen voelt nog altijd raar maar ik koester deze schat meer dan wat dan ook. Vooral het moment waarop hij tijdens de opname van de cd "wacht wi" zegt, raakt me diep.
Mensen veranderen, de éne al sneller en drastischer dan de andere...Mijn twee leermeesters Rikkert en Wim hebben mijn wereld tot op de grondvesten doen daveren en gewoonweg op zijn kop gezet. Hiermee om te gaan, was onbeschrijfelijk en is met momenten nog steeds heel moeilijk. Ik denk dat niemand meer dan Charlotte de veranderingen in mij heeft moeten gedogen, waarvoor ik haar nog steeds heel dankbaar ben en haar nog steeds als mijn beste vriendin beschouw (wat mijn ma en pa niet altijd even goed begrijpen).
Soms voel ik me als Job uit de bijbel die op de proef wordt gesteld door de duivel maar er toch in slaagt zijn geloof in God niet te verliezen. Ik kan niet zeggen dat ik in God geloof maar ik geloof zeker in 'iets' want het is mijn enige hoop om Rikkert en Wim ooit nog terug te zien, daarom heb ik geen andere keuze dan te 'geloven'. Zoals Rikkert zingt:
Hier in Chongqing heb ik al vaak de tijd genomen om bij het verlies van Rikkert stil te staan. Vorige zondag had ik nog eens de cd-rom van Rikkert in m'n computer gestoken en de powerpoint bekeken. Het was al veel te lang geleden dat ik er nog eens naar gekeken had. Ik was zelfs het filmpje met foto's en beelden vergeten terwijl op de achtergrond het liedje "See you soon" van Coldplay weerklinkt. Geconfronteerd met deze vergeten 'schat' werd ik nog maar eens met m'n neus op de feiten gedrukt: zo'n zwaar verlies, waarom moest ik in godsnaam één van m'n beste vrienden verliezen. Die dag heb ik God vervloekt...het leven is hard en niet eerlijk.
Nu probeer ik dagelijks het filmpje te bekijken en minstens één liedje van Rikkert te beluisteren. Me nog steeds afvragend hoe hij op die jonge leeftijd al zo'n diepzinnige liedjes kon schrijven. Zijn gezicht te zien en zijn stem te horen voelt nog altijd raar maar ik koester deze schat meer dan wat dan ook. Vooral het moment waarop hij tijdens de opname van de cd "wacht wi" zegt, raakt me diep.
Mensen veranderen, de éne al sneller en drastischer dan de andere...Mijn twee leermeesters Rikkert en Wim hebben mijn wereld tot op de grondvesten doen daveren en gewoonweg op zijn kop gezet. Hiermee om te gaan, was onbeschrijfelijk en is met momenten nog steeds heel moeilijk. Ik denk dat niemand meer dan Charlotte de veranderingen in mij heeft moeten gedogen, waarvoor ik haar nog steeds heel dankbaar ben en haar nog steeds als mijn beste vriendin beschouw (wat mijn ma en pa niet altijd even goed begrijpen).
Soms voel ik me als Job uit de bijbel die op de proef wordt gesteld door de duivel maar er toch in slaagt zijn geloof in God niet te verliezen. Ik kan niet zeggen dat ik in God geloof maar ik geloof zeker in 'iets' want het is mijn enige hoop om Rikkert en Wim ooit nog terug te zien, daarom heb ik geen andere keuze dan te 'geloven'. Zoals Rikkert zingt:
Who believes in a religion
for me a God is a decision
So when I pray
I don't cross my hands
I just sing songs of my favorite bands
for me a God is a decision
So when I pray
I don't cross my hands
I just sing songs of my favorite bands
Ik verbaas me telkens opnieuw over de diepzinnige teksten die hij schreef. Ik voel me zelfs dom wanneer ik me realiseer dat ik eerst één van mijn beste vrienden moest verliezen om zo'n visie op het leven te krijgen zoals Rikkert ons aanreikt via zijn liedjes. Voor mij is dit zijn mooiste nalatenschap aan ons.
Mijn nieuwe levensvisie kan ik moeilijk beschrijven maar in elk geval komen vrienden/geliefden op de allereerste plaats, ver uitstekend boven al de rest. Als zij problemen hebben of hulp nodig hebben, kunnen ze altijd bij mij terecht en kan al de rest de pot op. (kweet dat Charlotte daar niet akkoord mee zal gaan, maar kdenk dat het nu echt wel naar dit geëvolueerd is). Op de tweede plaats komt muziek. Rikkerts gedachtegang volgend kan je dit 'bidden' noemen. Vervolgens kom ikzelf op de derde plaats en dan pas school/werk. Om mijn kijk op het leven het best te illustreren, verwijs ik naar het liedje "Les Jours Tristes" van Yann Tiersen (dit liedje kan je op Youtube terugvinden). Dit liedje kan je letterlijk als mijn levensmotto beschouwen.
Ik heb het filmpje van Rikkert onder de naam "Tribute to Rikkert" op Youtube geplaatst. Ik zou het erg appreciëren, moest iedereen die dit filmpje op Youtube bekijkt, een commentaar met zijn/haar meest gekoesterde herinnering aan Rikkert nalaten. Zelfs als je zou denken dat het een onbeduidende herinnering is...voor mij (en waarschijnlijk voor vele anderen) is het een schat van goudwaarde.
@ the guys: Ik denk hier in China veel aan onze belefenissen in Italië (piovra! Guys, der is ier e marktje...), Canterburry, Aachen (Glühwein met amaretto)...
@ Mark, Tine, Bram, Jelle, Hannes en Fien: Vandaag draag ik jullie hart meer dan dat van iemand anders. Ik heb het er nog altijd moeilijk mee als ik bedenk dat ik het voorrecht had om Rikkert als laatste te zien, wegrijdend op zijn rode Kyoso. Had ik toen maar geweten wat ik nu wist...ik zie jullie graag
Mijn nieuwe levensvisie kan ik moeilijk beschrijven maar in elk geval komen vrienden/geliefden op de allereerste plaats, ver uitstekend boven al de rest. Als zij problemen hebben of hulp nodig hebben, kunnen ze altijd bij mij terecht en kan al de rest de pot op. (kweet dat Charlotte daar niet akkoord mee zal gaan, maar kdenk dat het nu echt wel naar dit geëvolueerd is). Op de tweede plaats komt muziek. Rikkerts gedachtegang volgend kan je dit 'bidden' noemen. Vervolgens kom ikzelf op de derde plaats en dan pas school/werk. Om mijn kijk op het leven het best te illustreren, verwijs ik naar het liedje "Les Jours Tristes" van Yann Tiersen (dit liedje kan je op Youtube terugvinden). Dit liedje kan je letterlijk als mijn levensmotto beschouwen.
Ik heb het filmpje van Rikkert onder de naam "Tribute to Rikkert" op Youtube geplaatst. Ik zou het erg appreciëren, moest iedereen die dit filmpje op Youtube bekijkt, een commentaar met zijn/haar meest gekoesterde herinnering aan Rikkert nalaten. Zelfs als je zou denken dat het een onbeduidende herinnering is...voor mij (en waarschijnlijk voor vele anderen) is het een schat van goudwaarde.
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart(i carry it in my heart)
ee cummings
(met dank aan Wouter om mij op dit gedicht te wijzen)
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart(i carry it in my heart)
ee cummings
(met dank aan Wouter om mij op dit gedicht te wijzen)
@ the guys: Ik denk hier in China veel aan onze belefenissen in Italië (piovra! Guys, der is ier e marktje...), Canterburry, Aachen (Glühwein met amaretto)...
@ Mark, Tine, Bram, Jelle, Hannes en Fien: Vandaag draag ik jullie hart meer dan dat van iemand anders. Ik heb het er nog altijd moeilijk mee als ik bedenk dat ik het voorrecht had om Rikkert als laatste te zien, wegrijdend op zijn rode Kyoso. Had ik toen maar geweten wat ik nu wist...ik zie jullie graag
Toen waren we nog kinderen
dinsdag 30 september 2008
Week vakantie omwille van de Chinese nationale feestdag op 1 oktober
(getypt op maandag 29 september) Het is goed mogelijk dat jullie de volgende dagen niet veel van mij vernemen. Ik ben nu met Ruben, Sven en Dasha op reis in Gansu. Na een treinrit van 24u zijn we goed en wel aangekomen in Lanzhou, de hoofdstad van Gansu. Vandaar trekken we verder naar Jiayuguan (het einde van de Chinese muur) daarna richting Dunhuang, bekend omwille van de historisch belangrijke Boeddhagrotten. Kzal proberen verslag bij te houden maar mogelijks komt het uitgebreid verslag pas later, afhankelijk van hoe gemakkelijk ik hier toegang heb tot internet. In elk geval zullen foto's pas later ge-uploaded worden omdat ik mijn laptop niet meeheb...(nu was internet uitgevallen want ik had voor 1u betaald en het uur was al om en bijna niets kunnen doen door de verschrikkelijk trage snelheid)
(nu het vervolg, een week later eindelijk nog eens internet en dan nog wel in een oase in de woestijn nabij Dunhuang) Lanzhou was de moeite maar blijft al bij al vooral een stad die naar Chinese normen niet zo overdreven groot is. Dan de nachttrein naar Jiayuguan genomen. We sliepen op 'hard-sleepers' en kheb vrij goed geslapen. Om 10u dooft men de lichten in de trein en is het bedtijd. We hebben wel nog wat zitten schaken m.b.v. een moderne versie van een knijpkat, i.e. een zaklamp met led-lampjes en een 'knijphandvat' waarmee je na enkele knepen voor x-tallen minuten licht hebt (heel handig). Kzal dit kopen van zodra ik het ergens tegenkom op een marktje. Sven is een sterke tegenstander in schaak en redelijk veel bijgeleerd van hem. Vooral een kwestie van niet te overhaast te spelen. Om middernacht dan gaan slapen en om 6u30 gewekt door de 'conductrice' (Chinezen zijn duidelijk geen nachtvogels maar ochtendmensen).
Jiayuguan was prachtig maar de dure toegangsticketten hebben ons weerhouden om de Chinese outpost in het woestijnachtige gebied te bezoeken. Dan maar met de fiets op verkenning geweest en zo op een totaal verlaten stuk Chineze muur gebotst (een aarden wal die totaal niet strookt met wat jullie je verstellen bij de Chinese muur). Dan 's nachts om 3u30 de volgende trein genomen richting Dunhuang.
In Dunhuang hebben we uiteindelijk Pieter (klasgenoot uit Gent) en zijn vrienden 'ingehaald' want ze waren bijna telkens 2 dagen voor op ons reisschema omdat zij twee dagen eerder vertrokken waren. Hier twee nachten in een jeugdherberg overnacht. We hebben een soort proper houten tuinhuis waarin we met 4 mensen kunnen slapen (2,5euro pp/nacht) aan de rand van de oase en prachtig zicht op de duinheuvels. Voor mij is dit hier een beetje het aardsparadijs...totaal geen zin om hier weg te gaan...onze dagen spenderen we door de woestijn met machtige zandheuvel in te trekken (echt lastig om zo'n kanjer te beklimmen, net de processie van Echternach). Op de top aangekomen spelen we gelijk kleine kindjes in het zand (zoals Kit Teng (andere klasgenoot uit Gent) zou zeggen; "'Ruben- en Klaas-tijd' doorbrengen"); allerlei gekke kunstjes doen, van de berg springen...hiervan heb ik talloze mooie foto's die ik op internet zal proberen te plaatsen. Dan kijken we naar de zonsondergang, dan het dorp in om te eten, wat whiskey-cola drinken (hier goeie Chinese whiskey gevonden voor 10RMB de fles oftewel 1euro, een welkome afwisseling na al de andere Chinese slappe pinten en slechte baijiu (= soort Chinese rijstwijn die niet te pruimen is). Dan opnieuw de duinheuvels trotseren, lay back en sterren kijken; ZOVEEL STERREN!!!
Vanavond nachttrein richting Lanzhou waarna Ruben en ik nog naar het pittoreske stadje Xining gaan en dan verder naar het Qinghai-meer om daarna tegen woensdag terug in Chongqing aan te landen.
ps; Ruben en ik hebben ons haar zwart gekleurd (omwille van een weddenschap) en ik heb ook mijn haar laten bijknippen. Haar kleuren kostte 3euro en de snit was 1euro...
zaterdag 27 september 2008
Laattijdig verslag van ons eerste uitstapje
Kweet dat vele mensen in spanning wachten op updates van mijn blog en hierbij beloof ik plechtig dat ik mijn best doe en zal blijven doen om mijn blog up-to-date te houden in de mate van het mogelijke. Het probleem is echter dat internet hier niet altijd even vlot werkt om maar niet te zeggen dat het soms gewoon niet werkt...
Het afgelopen weekend, van vrijdag 19 september tot en met maandag 22 hebben Ruben en ik voor de eerste maal Chongqing-stad achter ons gelaten en op verkenning geweest in het Wulong-district 武隆 van Chongqing-provincie, een populaire trekpleister voor Chinezen maar totaal onbekend bij Westerse toeristen. Vol verwachting, want we hadden er al uitgebreid over gelezen in de Lonely Planet (merci Chirovrienden), namen we de bus om na 5u in Jiangkou 江口 aan te komen.
De busconductrice (in China heb je op elke bus een chauffeur en een conductrice) had ons een hotel aangeraden. Vol goede moed betraden we het goeduitziende hotel en vroegen of we eerst de kamers eens konden bekijken voor we boekten; de kamer zag er heel verzorgd uit, twee bedden, airco, tv, Chinees toilet (maar heel proper), room with a view (zie foto)... Nadat we onze onderhandelskills (讨价还价) demonstreerden, boekten we de kamer voor drie nachten voor slechts €4 per nacht/pp. Daarna hebben we die avond niet zoveel meer uitgestoken, gewoon iets gegeten en Jiangkou eens verkend (naar Chinese normen een gehucht, naar onze normen ongeveer zoals Koekelare maar dan met veel meer inwoners).
Na een ver
kwikkende nachtrust stonden we om 8u op want we hadden een volgeplande dag voor de boeg: we wilden Furong dong 芙蓉洞 "Furong cave" bezoeken en daarna gaan raften. Een redelijk avontuurlijke wandeling bracht ons naar de toeristische toegangsgebouw (in traditionele Chinese bouwstijl, prachtig). De toegangstickets kostten €7 pp, we sloten aan bij een groep Chinese toeristen met gids en daalden af in de grot. Als ik het in één woord zou moeten beschrijven zo ik twijfelen tussen 'fabelachtig' en 'sprookjesachtig'. In elk geval had het uitgebreidde grottencomplex iets magisch, we waanden ons in de 'Mines of Moria' uit LOTR. De rondleiding duurde jammergenoeg slechts een groot uur (de Lonely Planet had ons 2u3O beloofd). We vroegen uitleg een Chinese bewaker, die verantwoordelijk was voor de achterhoede van de groep, waarom we niet de volledige rondleiding konden volgen. Hij legde uit dat de grote "hall" gedeeltelijk was ingestort en daarom momenteel niet toegankelijk was. Hopelijk brengen ze dit snel in orde (wat ik een beetje voor vrees nu al een beetje vertrouwd ben met de Chinese gang van zaken) want er waren nog tal van bezienswaardigheden in de grot die we nu hebben moeten missen. In februari ga ik zeker terug met Marieke en haar ouders, dit mogen ze voor geen geld ter were
ld missen (en zoveel geld is het niet).
Na ons speleologie-avontuurtje waren we van plan te raften. De Lonely Planet informeerde ons dat we in de buurt van de grot 3u konden raften voor €7. Omdat er ter plaatse nergens iets stond aangegeven vroegen we had aan een driewiel-taxichauffeur waar we konden raften. Vol overtuiging zei dat we daarvoor in Wulong-stad moesten zijn. Hij voerde ons tot halverwege en daarna namen we een busje. Onderweg realiseerden we dat de Chinees ons de verkeerde richting had uitgestuurd en dat we wel degelijk hadden kunnen raften in de buurt van de grot. Aangestrand in Wulong-stad (zie foto: "Wil je een 'palmboompje' vandaag? Eéntje maar, ik wil er minstens 5!") besloten we dan maar door te reizen naar Xiannüshan 仙女山 "Fairy Maiden Mountain". Dit nationaal park lag op een uur rijden van de stad en stond normaalgezien op het programma van de volgende dag maar om geen tijd te verliezen door een met-onze-voeten-rammelende Chinees waren we erg flexibel met ons reisschema.
€5 verschafte ons toegang tot het natuurpark. We hadden nog een goeie
twee uur de tijd vooraleer het begon te schemeren. Ideaal dus om een deel van het park te verkennen. Het landschap herinnerde Ruben en mij aan onze trektocht doorheen Ierland van een jaar geleden; heuvelachtig, grasland, paarden, rotsen...Rohan uit LOTR. Aangezien we "al" €5 (naar Chinese maatstaven is dit duur, kan je minstens 8x Chinees mee gaan eten) toegang hadden betaald, besloten we een slaapplaats te zoeken op Xiannüshan. We vonden een trekkershut (zie foto) met gewoon twee bedden en een licht; net wat we zochten. Prijs €6 per nacht voor tw
ee personen, dus ook al hadden we al een overnachting geboekt in Jiangkou...de rit terug zou ons meer gekost hebben. Na onze setteling gingen we naar een kluitje huizen en aten er samen met enkele Chinezen aan een BBQ-kraampje (zie foto). Dit vind ik persoonlijk super aan China, de mensen leven op straat wanneer ze niet werken, ze eten, sporten, spelen gezelsschapspelletjes (Chinees schaken, Majong of kaarten)...op straat. Als meme en pepe vertellen over hoe het leven er vroeger aan toe ging, dan ben ik altijd jaloers op de oude manier van sociale 
omgang (kben sowieso al een nostalgisch type)... ik denk dat het hier is zoals bij ons vroeger: SUPER. Op de terugweg naar onze slaapplaats voor het eerst in mijn leven een vuurvlieg gezien: feeëriek!
Zondagochtend vroeg opgestaan om ons druk schema bol te kunnen werken; eerste punt op het programma was een wandeling naar het 'Fairy Maiden Stone'. Onderweg zagen we landbouwers die druk in de weer waren om de oogst binnen te halen. Toen ze de twee buitenlanders opmerkten die vol belangstelling toekeken, was dit voor hen voldoende om een pauze in te lassen en ons ook eens goed te bestuderen. Van hetzelfde laken een broek zeker?! In de verte doemde na een tijdje onze eindbestemming op; twee rotsformaties waarin men de borsten van een vrouw zou moeten zien. Chinezen hebben in elk geval veel verbeelding maar de naam van het park en de rotsen is er wel aan te danken: 'Fairy Maiden...' Ongeacht wat je veronderstelt te zien in de stenen, we hadden er een pittoresk uitzicht over de vallei. Ruben was omwille van zijn hoogtevrees niet echt happig om dicht bij de steile afgrond te komen. De Chinese toeristen hadden minstens evenveel aandacht voor het landschap als voor de twee buitenlanders wat ons een gratis busrit opleverde naar het beginpunt van onze wandeling. Vandaar trokken we te voet richting Wulong-stad en hoopten onderweg opgepikt te worden door een busje... en zo geschiedde.
.JPG)
De busconductrice (in China heb je op elke bus een chauffeur en een conductrice) had ons een hotel aangeraden. Vol goede moed betraden we het goeduitziende hotel en vroegen of we eerst de kamers eens konden bekijken voor we boekten; de kamer zag er heel verzorgd uit, twee bedden, airco, tv, Chinees toilet (maar heel proper), room with a view (zie foto)... Nadat we onze onderhandelskills (讨价还价) demonstreerden, boekten we de kamer voor drie nachten voor slechts €4 per nacht/pp. Daarna hebben we die avond niet zoveel meer uitgestoken, gewoon iets gegeten en Jiangkou eens verkend (naar Chinese normen een gehucht, naar onze normen ongeveer zoals Koekelare maar dan met veel meer inwoners).
Na een ver
kwikkende nachtrust stonden we om 8u op want we hadden een volgeplande dag voor de boeg: we wilden Furong dong 芙蓉洞 "Furong cave" bezoeken en daarna gaan raften. Een redelijk avontuurlijke wandeling bracht ons naar de toeristische toegangsgebouw (in traditionele Chinese bouwstijl, prachtig). De toegangstickets kostten €7 pp, we sloten aan bij een groep Chinese toeristen met gids en daalden af in de grot. Als ik het in één woord zou moeten beschrijven zo ik twijfelen tussen 'fabelachtig' en 'sprookjesachtig'. In elk geval had het uitgebreidde grottencomplex iets magisch, we waanden ons in de 'Mines of Moria' uit LOTR. De rondleiding duurde jammergenoeg slechts een groot uur (de Lonely Planet had ons 2u3O beloofd). We vroegen uitleg een Chinese bewaker, die verantwoordelijk was voor de achterhoede van de groep, waarom we niet de volledige rondleiding konden volgen. Hij legde uit dat de grote "hall" gedeeltelijk was ingestort en daarom momenteel niet toegankelijk was. Hopelijk brengen ze dit snel in orde (wat ik een beetje voor vrees nu al een beetje vertrouwd ben met de Chinese gang van zaken) want er waren nog tal van bezienswaardigheden in de grot die we nu hebben moeten missen. In februari ga ik zeker terug met Marieke en haar ouders, dit mogen ze voor geen geld ter were
ld missen (en zoveel geld is het niet).Na ons speleologie-avontuurtje waren we van plan te raften. De Lonely Planet informeerde ons dat we in de buurt van de grot 3u konden raften voor €7. Omdat er ter plaatse nergens iets stond aangegeven vroegen we had aan een driewiel-taxichauffeur waar we konden raften. Vol overtuiging zei dat we daarvoor in Wulong-stad moesten zijn. Hij voerde ons tot halverwege en daarna namen we een busje. Onderweg realiseerden we dat de Chinees ons de verkeerde richting had uitgestuurd en dat we wel degelijk hadden kunnen raften in de buurt van de grot. Aangestrand in Wulong-stad (zie foto: "Wil je een 'palmboompje' vandaag? Eéntje maar, ik wil er minstens 5!") besloten we dan maar door te reizen naar Xiannüshan 仙女山 "Fairy Maiden Mountain". Dit nationaal park lag op een uur rijden van de stad en stond normaalgezien op het programma van de volgende dag maar om geen tijd te verliezen door een met-onze-voeten-rammelende Chinees waren we erg flexibel met ons reisschema.
€5 verschafte ons toegang tot het natuurpark. We hadden nog een goeie
twee uur de tijd vooraleer het begon te schemeren. Ideaal dus om een deel van het park te verkennen. Het landschap herinnerde Ruben en mij aan onze trektocht doorheen Ierland van een jaar geleden; heuvelachtig, grasland, paarden, rotsen...Rohan uit LOTR. Aangezien we "al" €5 (naar Chinese maatstaven is dit duur, kan je minstens 8x Chinees mee gaan eten) toegang hadden betaald, besloten we een slaapplaats te zoeken op Xiannüshan. We vonden een trekkershut (zie foto) met gewoon twee bedden en een licht; net wat we zochten. Prijs €6 per nacht voor tw
ee personen, dus ook al hadden we al een overnachting geboekt in Jiangkou...de rit terug zou ons meer gekost hebben. Na onze setteling gingen we naar een kluitje huizen en aten er samen met enkele Chinezen aan een BBQ-kraampje (zie foto). Dit vind ik persoonlijk super aan China, de mensen leven op straat wanneer ze niet werken, ze eten, sporten, spelen gezelsschapspelletjes (Chinees schaken, Majong of kaarten)...op straat. Als meme en pepe vertellen over hoe het leven er vroeger aan toe ging, dan ben ik altijd jaloers op de oude manier van sociale 
omgang (kben sowieso al een nostalgisch type)... ik denk dat het hier is zoals bij ons vroeger: SUPER. Op de terugweg naar onze slaapplaats voor het eerst in mijn leven een vuurvlieg gezien: feeëriek!Zondagochtend vroeg opgestaan om ons druk schema bol te kunnen werken; eerste punt op het programma was een wandeling naar het 'Fairy Maiden Stone'. Onderweg zagen we landbouwers die druk in de weer waren om de oogst binnen te halen. Toen ze de twee buitenlanders opmerkten die vol belangstelling toekeken, was dit voor hen voldoende om een pauze in te lassen en ons ook eens goed te bestuderen. Van hetzelfde laken een broek zeker?! In de verte doemde na een tijdje onze eindbestemming op; twee rotsformaties waarin men de borsten van een vrouw zou moeten zien. Chinezen hebben in elk geval veel verbeelding maar de naam van het park en de rotsen is er wel aan te danken: 'Fairy Maiden...' Ongeacht wat je veronderstelt te zien in de stenen, we hadden er een pittoresk uitzicht over de vallei. Ruben was omwille van zijn hoogtevrees niet echt happig om dicht bij de steile afgrond te komen. De Chinese toeristen hadden minstens evenveel aandacht voor het landschap als voor de twee buitenlanders wat ons een gratis busrit opleverde naar het beginpunt van onze wandeling. Vandaar trokken we te voet richting Wulong-stad en hoopten onderweg opgepikt te worden door een busje... en zo geschiedde.
Halverwege de afdaling naar Wulong-stad stapten we uit want Ruben had een richtingsaanwijzer opgemerkt naar 天生三桥 'Shengtian Sanqiao' ofwel 'The Three Natural Airbridges' wat ons volgende programmapunt was. (Goed gezien Ruben!) Deze plek werd vol lof aangeprezen in de Lonely Planet. Nadat we ons toegangsticket van 50RMB of 5euro betaald hadden en met de lift afdaalden in de 200m diepe kloof, begrepen we maar al te goed waarom; de mooiste natuurpracht die ik van mijn leven heb gezien. In drie woorden; adembenemend, overweldigend en onbeschrijfelijk.
donderdag 18 september 2008
Koleaans ukkie in paniek
Gistelenavond (woensdag 17 sept) waalschijnlijk vool de eelste keel op tijd in bed gezeten. De deulen van het intelnationale studentenhuis sluiten elke dag nolmaal om 23u30 maal daal heb ik al felm mijn voeten aan geveegd. Het is zo'n elektlische schuifdeul en vanaf 23u30 opent de deul niet meel automatisch maal als je dan je handen tussen de twee schuifdelen wlingt en eens goed tlekt, dan kan je op gelijk welk uul binnen. Meestal gaat het zo elke nacht, behalve gistelen.
Kwas ledelijk moe, dus tot 23u op skype gezeten (skypenaam is klaas.casteleyn) in het computellokaal van ons 'kot' (om 23u sluit het pc-lokaal) dan wijselijk besloten om te gaan slapen. Eelst nog wat muziek zitten luistelen en uiteindelijk vanaf 0u30 echt plobelen te slapen. We sliepen met het laam open want het was gezellig aan het onwelen; altijd leuk om naal te luistelen. Jammelgenoeg ging het alalm van een 'gepalkeelde' blommel af, waalschijnlijk omwille van de enolm hevige legen. Een hels geluid om het bloed van ondel je nagels te klijgen als je pel se eens vloeg wilt slapen. Het kabaal was nog veel onuitstaanbaaldel dan het alalm van Dimis moto (vool degene van de chilo). Na een gloot half uul hield het alalm vanzelf op. Gedulende die tijd heb ik meelmaals
ovelwogen om die blommel in een nabijgelegen vijvel te dumpen. Ondeltussen nog steeds gezellig aan het stoltlegenen...eindelijk slaap...1u15
Lekkel dloomloos aan het slapen totdat Luben en ik plots wakkel schieten van een luid gebonk op de deul. 'k welp snel een blik op m'n gsm: 5u30. Me afvlagend of ik meel klelen moet aantlekken behalve een boxelsholt, open ik de deul en tot m'n glote velbazing staat el een klein jongetje vool de deul, helemaal in paniek en vooltdulend helhalend: "mama, mama, mama..." Hij lijkt een beetje Engels te velstaan en kga mee naal zijn kamel, schuin tegenovel onze kamel. Niemand in de kamel. Home alone?! Toen viel mijn Chinese flank dat het jongetje waalschijnlijk lustig lag te slapen, plots wakkel was gewolden en dan tot de constatatie gekomen dat zijn mama niet meel in de kamel was. Hij was echt in paniek...wat ik best wel kan velstaan, stel je vool dat je 4 à 5 jaal bent en plots is je moedel liebedebie, foetsjie.
Kheb hem gevlaagd of hij het telefoonnummel van zijn moedel kende en hij zei "yes". Toen ik m'n gsm in zijn handen stak, keek hij niet beglijpend naal het toestel (toen weld me duidelijk dat zijn Engelse talenkennis voolnamelijk bepelkt was tot "yes"). Hij moest gewoon lachen met het plentje op de achtelglond...dan maal samen wat foto's op m'n gsm bekeken om hem te kalmelen. In een heldel moment bedacht ik dat ik naal de Chinese conciëlge kon gaan en hem vlagen of hij ovel het telefoonnummel van de moedel beschikte. 'k Slaagde el lelatief vlot in om uit te leggen wat het plobleem was, maal het geblabbel van de slaapdlonken Chinees (want kheb hem uit zijn bed gehaald) kon ik slechts flagmentalisch velstaan. De conciëlge kon mij niet veldel helpen wat de moedel betleft maal hij was wel beleid om vool het spleetogige ukkie te zolgen totdat mama 'back in town' was. De dleumes moest el echtel niet veel van weten en na luttele seconden op de schoot van de Chinees velbleven te hebben, kwam hij telug naal mij. Kheb dan maal een uul met hem op zijn kamel gezeten en beetje muziek enzo beluisteld. Mega-koddig kind: als mijn mp3 op maximum volume staat, kan je gewoon luistelen naal de muziek zondel de hoofdtelefoon op te zetten...de dleumes velstond el zich niet aan en vond el niet betel op dan mijn mp3 tegen zijn ooltjes te houden.
Uiteindelijk klopte een Koleaanse jongen van mijn leeftijd aan. Kdacht eelst dat het de vadel was, maal blijkbaal was het gewoon een andele Koleaan uit het gebouw. Ie was vlé blij dat ik op het jongetje gelet had.
Om 6u30 nog vool een uultje ondel de wol geklopen, dan flis en monstel uit de velen om na een velkwikkende douche naal de Chinese lessen te gaan (elke weekdag van 8u30 tot 12u les). Daal kwam een Koleaanse klasgenote me in het Chinees uitleggen dat de moedel me zeel dankbaal is en dat ze vanavond vool me gaat koken. Eindelijk eens iets andels dan Chinees :) (alhoewel ik hiel lelatief makkelijk kan valiëlen)
ps: wie een "L" vindt in dit belicht, tlakteel ik op een etentje bij een Chinees in België.
Kwas ledelijk moe, dus tot 23u op skype gezeten (skypenaam is klaas.casteleyn) in het computellokaal van ons 'kot' (om 23u sluit het pc-lokaal) dan wijselijk besloten om te gaan slapen. Eelst nog wat muziek zitten luistelen en uiteindelijk vanaf 0u30 echt plobelen te slapen. We sliepen met het laam open want het was gezellig aan het onwelen; altijd leuk om naal te luistelen. Jammelgenoeg ging het alalm van een 'gepalkeelde' blommel af, waalschijnlijk omwille van de enolm hevige legen. Een hels geluid om het bloed van ondel je nagels te klijgen als je pel se eens vloeg wilt slapen. Het kabaal was nog veel onuitstaanbaaldel dan het alalm van Dimis moto (vool degene van de chilo). Na een gloot half uul hield het alalm vanzelf op. Gedulende die tijd heb ik meelmaals
ovelwogen om die blommel in een nabijgelegen vijvel te dumpen. Ondeltussen nog steeds gezellig aan het stoltlegenen...eindelijk slaap...1u15Lekkel dloomloos aan het slapen totdat Luben en ik plots wakkel schieten van een luid gebonk op de deul. 'k welp snel een blik op m'n gsm: 5u30. Me afvlagend of ik meel klelen moet aantlekken behalve een boxelsholt, open ik de deul en tot m'n glote velbazing staat el een klein jongetje vool de deul, helemaal in paniek en vooltdulend helhalend: "mama, mama, mama..." Hij lijkt een beetje Engels te velstaan en kga mee naal zijn kamel, schuin tegenovel onze kamel. Niemand in de kamel. Home alone?! Toen viel mijn Chinese flank dat het jongetje waalschijnlijk lustig lag te slapen, plots wakkel was gewolden en dan tot de constatatie gekomen dat zijn mama niet meel in de kamel was. Hij was echt in paniek...wat ik best wel kan velstaan, stel je vool dat je 4 à 5 jaal bent en plots is je moedel liebedebie, foetsjie.
Kheb hem gevlaagd of hij het telefoonnummel van zijn moedel kende en hij zei "yes". Toen ik m'n gsm in zijn handen stak, keek hij niet beglijpend naal het toestel (toen weld me duidelijk dat zijn Engelse talenkennis voolnamelijk bepelkt was tot "yes"). Hij moest gewoon lachen met het plentje op de achtelglond...dan maal samen wat foto's op m'n gsm bekeken om hem te kalmelen. In een heldel moment bedacht ik dat ik naal de Chinese conciëlge kon gaan en hem vlagen of hij ovel het telefoonnummel van de moedel beschikte. 'k Slaagde el lelatief vlot in om uit te leggen wat het plobleem was, maal het geblabbel van de slaapdlonken Chinees (want kheb hem uit zijn bed gehaald) kon ik slechts flagmentalisch velstaan. De conciëlge kon mij niet veldel helpen wat de moedel betleft maal hij was wel beleid om vool het spleetogige ukkie te zolgen totdat mama 'back in town' was. De dleumes moest el echtel niet veel van weten en na luttele seconden op de schoot van de Chinees velbleven te hebben, kwam hij telug naal mij. Kheb dan maal een uul met hem op zijn kamel gezeten en beetje muziek enzo beluisteld. Mega-koddig kind: als mijn mp3 op maximum volume staat, kan je gewoon luistelen naal de muziek zondel de hoofdtelefoon op te zetten...de dleumes velstond el zich niet aan en vond el niet betel op dan mijn mp3 tegen zijn ooltjes te houden.
Uiteindelijk klopte een Koleaanse jongen van mijn leeftijd aan. Kdacht eelst dat het de vadel was, maal blijkbaal was het gewoon een andele Koleaan uit het gebouw. Ie was vlé blij dat ik op het jongetje gelet had.
Om 6u30 nog vool een uultje ondel de wol geklopen, dan flis en monstel uit de velen om na een velkwikkende douche naal de Chinese lessen te gaan (elke weekdag van 8u30 tot 12u les). Daal kwam een Koleaanse klasgenote me in het Chinees uitleggen dat de moedel me zeel dankbaal is en dat ze vanavond vool me gaat koken. Eindelijk eens iets andels dan Chinees :) (alhoewel ik hiel lelatief makkelijk kan valiëlen)
ps: wie een "L" vindt in dit belicht, tlakteel ik op een etentje bij een Chinees in België.
zaterdag 13 september 2008
Master in de Oosterse Talen en Culturen.
Voor de geïnteresseerden, ik heb een 16 voor mijn thesis en ben geslaagd en afgestudeerd met grote onderscheiding... Wordt hier een feestje vanavond in Chongqing! (Maar dat is al bijna elke avond zo... en nee, ma, je moet er niet mee inzitten, ik ga elke dag braafjes naar de les, ik slaap gewoon weinig).
Na regen komt zonneschijn
De derde avond in China had ik na een dagje de stad verkennen geen zin om 'al' te gaan slapen, daarom besloot ik om nog eens af te zakken naar het centrum van het Shapingba-district 沙坪坝 (check gerust eens op wikipedia). De avond voordien waren we daar naar club 'Seven' geweest met enkele buitenlanders die ook in hetzelfde studentenhome verblijven. Ik ging ervan uit dat er daar deze avond ook weer buitenlanders zouden zitten die ik al kende (Ruben was al gaan slapen).
Bob, een oudere Amerikaanse zakenman, kwam me meteen gedag zeggen en introduceerde me aan twee andere buitenlanders; een vrouw uit Nieuw-Zeeland en een man uit Frankrijk. Zij drieën waren de enige buitenlanders in de club en verder kende ik niemand, dus dronk ik samen met hen enkele glazen carlsberg (of toch een afgezakte versie van 3,6 % acohol). Na een tijdje gezellig babbelen begon de Fransman met ijsblokjes te spelen en probeerde ze bij iedereen in de t-shirt/topje te steken. De Nieuw-Zeelandse probeerde dat ook bij mij maar het lukte haar niet zo goed totdat ze plots heel wild mijn kraag naar beneden trok (twee knopen losgescheurd van mijn polo) en een paar ijsblokken naar binnen dunkte. Al goed en wel...als zij zo plezier willen maken.
Vijf minuten later besloot ik de vrouw van hetzelfde laken een broek te geven: hup, een paar ijsblokken in de nek...oog om oog tand om tand. Eerste vijf seconden geen reactie, ze kon er zelf mee lachen, maar dan begint ze helemaal te flippen: "Do you think that is funny! Why do you do that? I never would do that!" Ik probeerde haar tevergeefs uit te leggen: "you did it first, you did it first..." De twee andere mannen waren niet echt behulpzaam, ze wisten allebei maar al te goed dat zij begonnen waren en dat de vrouw het ook al bij mij gedaan had.
Toen de vrouw me twee slechtgemikte vuistslagen verkocht, kwamen de twee mannen eindelijk in actie om haar in bedwang te houden. Ze maakte het hen niet bepaald gemakkelijk. Kben gewoon naar buiten gegaan dan en heb een Chinese bediende om hen gezonden want ik wou wel eens weten wat ik zo verkeerd had gedaan om zo volledig door het lint te gaan ("I kill you" is ook een mooi citaat van haar).
Het duurde een eindje voor ze kwamen. Eerst bood ik mijn excuses aan: "first of all I apologize, I didn't want to offend you...but what dit I do wrong?" Het 'koele' antwoord: "I accept your apologies, but I don't know what you are talking about, I never saw you before". OK vrouwmens, misschien heb je een drankprobleem ofwel moet je in een psychiatrische instelling. Maken dat ik weg geraak van deze mensen! Snel naar de Mcdonalds gelopen want ik was redelijk aangedaan van de gebeurtenis en hoopte ik in de Mcdonalds, die op 100m van 'Seven' ligt, een andere buitenlander te vinden die ik al kende om m'n hart eens te luchten. Gelukkig was Mattia daar, een aangename Italiaanse dertiger die hoofd is van het Italiaanse instituut aan de Chongqing University 重庆大学.
Na een verademende gesprek, waar ik echt wel nood aan had, kwam ik te weten dat er zich op het zesde verdiep boven de Mcdonalds een Chinese bar Yuan Yuan Yuan 圆缘园 bevond die 24 op 24, 7 op 7 open was en dat dit toevluchtsoord zowaar over een piano beschikte, waar ik toen ook echt behoefte aan had. Van twee uur tot 5u 's nachts aan die piano gezeten en capuccino's gedronken. Aangezien er bijna niemand was, viel ik niemand lastig met mijn getokkel. Het serveuse die voor de pianoruimte verantwoordelijk was, keek belangstellend toe. Jah, hier in Chongqing ben ik nu eenmaal een "waiguoren" 外国人, een buitenlander en dat springt nogal in het oog (e
n dit is nog een understatement).
Uiteindelijk met de serveuse aan de praat geraakt en ik was verplicht om Chinees te spreken en geen Engels zoals buitenlanders onderling. Ze heet Huang Wei 黄薇 (zie foto) en moest werken tot 5u. Nog tot 8u 's ochtends met haar gepraat. Heel duidelijk gemerkt dat m'n Chinees met zevenmijlslaarzen verbeterde. Meer Chinees gepraat in die paar uren dan in vier jaar studies. Sindsdien is Huang Wei m'n beste Chinese vriendin en m'n privé-lerares.
Elke dag hangen Ruben, Huang Wei, Xiong Jianshu 熊建淑, Yang Kang 杨康 en ik samen rond in de stad. Xiong Jianshu is de beste vriendin van Huang Wei. Ze wonen samen in een kamertje. Yang Kang is hun over-bovengebuur en is een zalige, grappige gast. (de foto rechts is genomen op de kamer van Yang Kang. Van rechts naar links: Yang Kang, vriendin van Xiong, ik en Xiong. De kamer van Yang Kang ziet er beter uit dan die van Huang Wei en Xiong. De kamer van Yang Kang kost 200RMB of €20/maand, Huang en Xiongs kamer 120RMB of €12/maand. Om zicht te krijgen op deze lage huurprijzen, het loon van Xiong en Huang bedraagt 600RMB of €60. Zo'n zaken vind ik heel interessant om te weten want zo hoop ik beetje bij beetje meer inzicht te krijgen in het Chinese dagelijkse leven).Wanneer we samen "qu wan" 去玩 (zich amuseren) zijn we constant verplicht om Chinees te spreken en te verstaan...vooral het spreektempo vormt soms een probleem.
Met Chinezen heb je hier nooit problemen, ze behandelen je als koningen, met zeer veel respect. Als je met hier problemen krijgt, is het met buitenlanders die in psychiatrische instellingen thuishoren en die een 'sinofobie' hebben (bang zijn om met Chinezen om te gaan). Maar al bij al, na regen komt zonneschijn!
ps: de beschreven mensen van mijn slechte ervaring in Chongqing zouden oud en wijs genoeg moeten zijn om mij niet zo te behandelen: de Amerikaan is rond de 60, de vrouw en de man rond de 35-40 jaar.
Bob, een oudere Amerikaanse zakenman, kwam me meteen gedag zeggen en introduceerde me aan twee andere buitenlanders; een vrouw uit Nieuw-Zeeland en een man uit Frankrijk. Zij drieën waren de enige buitenlanders in de club en verder kende ik niemand, dus dronk ik samen met hen enkele glazen carlsberg (of toch een afgezakte versie van 3,6 % acohol). Na een tijdje gezellig babbelen begon de Fransman met ijsblokjes te spelen en probeerde ze bij iedereen in de t-shirt/topje te steken. De Nieuw-Zeelandse probeerde dat ook bij mij maar het lukte haar niet zo goed totdat ze plots heel wild mijn kraag naar beneden trok (twee knopen losgescheurd van mijn polo) en een paar ijsblokken naar binnen dunkte. Al goed en wel...als zij zo plezier willen maken.
Vijf minuten later besloot ik de vrouw van hetzelfde laken een broek te geven: hup, een paar ijsblokken in de nek...oog om oog tand om tand. Eerste vijf seconden geen reactie, ze kon er zelf mee lachen, maar dan begint ze helemaal te flippen: "Do you think that is funny! Why do you do that? I never would do that!" Ik probeerde haar tevergeefs uit te leggen: "you did it first, you did it first..." De twee andere mannen waren niet echt behulpzaam, ze wisten allebei maar al te goed dat zij begonnen waren en dat de vrouw het ook al bij mij gedaan had.
Toen de vrouw me twee slechtgemikte vuistslagen verkocht, kwamen de twee mannen eindelijk in actie om haar in bedwang te houden. Ze maakte het hen niet bepaald gemakkelijk. Kben gewoon naar buiten gegaan dan en heb een Chinese bediende om hen gezonden want ik wou wel eens weten wat ik zo verkeerd had gedaan om zo volledig door het lint te gaan ("I kill you" is ook een mooi citaat van haar).
Het duurde een eindje voor ze kwamen. Eerst bood ik mijn excuses aan: "first of all I apologize, I didn't want to offend you...but what dit I do wrong?" Het 'koele' antwoord: "I accept your apologies, but I don't know what you are talking about, I never saw you before". OK vrouwmens, misschien heb je een drankprobleem ofwel moet je in een psychiatrische instelling. Maken dat ik weg geraak van deze mensen! Snel naar de Mcdonalds gelopen want ik was redelijk aangedaan van de gebeurtenis en hoopte ik in de Mcdonalds, die op 100m van 'Seven' ligt, een andere buitenlander te vinden die ik al kende om m'n hart eens te luchten. Gelukkig was Mattia daar, een aangename Italiaanse dertiger die hoofd is van het Italiaanse instituut aan de Chongqing University 重庆大学.
Na een verademende gesprek, waar ik echt wel nood aan had, kwam ik te weten dat er zich op het zesde verdiep boven de Mcdonalds een Chinese bar Yuan Yuan Yuan 圆缘园 bevond die 24 op 24, 7 op 7 open was en dat dit toevluchtsoord zowaar over een piano beschikte, waar ik toen ook echt behoefte aan had. Van twee uur tot 5u 's nachts aan die piano gezeten en capuccino's gedronken. Aangezien er bijna niemand was, viel ik niemand lastig met mijn getokkel. Het serveuse die voor de pianoruimte verantwoordelijk was, keek belangstellend toe. Jah, hier in Chongqing ben ik nu eenmaal een "waiguoren" 外国人, een buitenlander en dat springt nogal in het oog (e
n dit is nog een understatement).Uiteindelijk met de serveuse aan de praat geraakt en ik was verplicht om Chinees te spreken en geen Engels zoals buitenlanders onderling. Ze heet Huang Wei 黄薇 (zie foto) en moest werken tot 5u. Nog tot 8u 's ochtends met haar gepraat. Heel duidelijk gemerkt dat m'n Chinees met zevenmijlslaarzen verbeterde. Meer Chinees gepraat in die paar uren dan in vier jaar studies. Sindsdien is Huang Wei m'n beste Chinese vriendin en m'n privé-lerares.
Elke dag hangen Ruben, Huang Wei, Xiong Jianshu 熊建淑, Yang Kang 杨康 en ik samen rond in de stad. Xiong Jianshu is de beste vriendin van Huang Wei. Ze wonen samen in een kamertje. Yang Kang is hun over-bovengebuur en is een zalige, grappige gast. (de foto rechts is genomen op de kamer van Yang Kang. Van rechts naar links: Yang Kang, vriendin van Xiong, ik en Xiong. De kamer van Yang Kang ziet er beter uit dan die van Huang Wei en Xiong. De kamer van Yang Kang kost 200RMB of €20/maand, Huang en Xiongs kamer 120RMB of €12/maand. Om zicht te krijgen op deze lage huurprijzen, het loon van Xiong en Huang bedraagt 600RMB of €60. Zo'n zaken vind ik heel interessant om te weten want zo hoop ik beetje bij beetje meer inzicht te krijgen in het Chinese dagelijkse leven).Wanneer we samen "qu wan" 去玩 (zich amuseren) zijn we constant verplicht om Chinees te spreken en te verstaan...vooral het spreektempo vormt soms een probleem.
Met Chinezen heb je hier nooit problemen, ze behandelen je als koningen, met zeer veel respect. Als je met hier problemen krijgt, is het met buitenlanders die in psychiatrische instellingen thuishoren en die een 'sinofobie' hebben (bang zijn om met Chinezen om te gaan). Maar al bij al, na regen komt zonneschijn!
ps: de beschreven mensen van mijn slechte ervaring in Chongqing zouden oud en wijs genoeg moeten zijn om mij niet zo te behandelen: de Amerikaan is rond de 60, de vrouw en de man rond de 35-40 jaar.
woensdag 10 september 2008
Eerste dag in China
Na een aangename maar slaaploze vlucht met Hainan Airlines zette ik op woensdag 3 september voor het eerst in mijn leven mijn voeten op Chinese bodem. Tijdens een dolle taxirit van de luchthaven naar het centrum van Chongqing kreeg ik voor het eerst een echt beeld van een Chinese metropool. Eerste indrukken? Wauw! Zot! Groot! Bouwwoede...De taxi-chauffeur heeft echt de moeite gedaan om onze verblijfplaats te vinden (want we hadden geen adres). Nadat het drie telefoontjes had gepleegd, zette hij ons (Ruben en ik) af aan de ingang van 'the overseas guest house' 外国人公寓, ons 'thuis' voor het komende jaar.
De receptionist van het internationale studentenhuis verwelkomde ons in een zeer zwaar accent. Ik noch Ruben konden ook maar iets begrijpen van wat hij brabbelde maar door de context wisten we ongeveer waar hij het over had. Soms vraag ik me af waarom ik hier vier jaar voor gestudeerd heb, redeli
jk frustrerend. We kregen kamer 117 toegewezen: naar onze maatstaven een kleine kamer voor twee personen, voor Chinezen waarschijnlijk een zee van ruimte. In elk geval weet ik zeker dat dit naar Chinese maatstaven een luxueuze kamer is: bedden met (harde) matras, tv, telefoon (weet niet of ik daar internationaal mee kan bellen), aparte badkamer met westers toilet, douche en lavabo en last but not least airco! Na een korte inspectie bleek dat de 'sjas' van de WC niet goed werkte en reageerde de airco niet op de afstandsbediening. Nadat we alles zowat hadden uitgepakt en een beetje gesetteld waren, hebben we het meubulair wat herschikt om meer ruimte te creëren.
Oorspronkelijk waren we van plan om meteen onder de wol te kruipen (om 14u Chinese tijd) maar omdat het al om 19u donker wordt, besloten we om eerst het bekendste centrum van Chongqing te verkennen. Tijdens de busrit werd ons meteen duidelijk hoe hectisch het verkeer hier kan zijn. Oh heere als je toeter hier niet werkt! Links en rechts voorbijsteken, spookrijdende bromfietsen, op een baan met twee rijstroken in elke richting proberen om in drie rijstroken te rijden...alles kan! Ik moet er wel bij zeggen dat ze hier wel de rode lichten re
specteren. Het centrum van Chongqing is een mooi voorbeeld van een Chinese stad in volle ontwikkeling: een poepchique gebouw kan naast/tegenover krotwoningen staan. Dit illustreert meteen dat er hele arme maar ook hele rijke Chinezen zijn. Wat me vooral opviel/beviel, is de manier waarop de Chinezen "op straat leven". In plaats van ganse dagen voor de tv te hangen, spelen ze hier gezelschapspelletjes op straat, eten ze op straat, langs de weg staan overal kraampjes die van alles verkopen (afdingen is een verplichting, zelfs in sjieke winkels, hotels...). Slechts twee andere blanken tegengekomen. Als blanke heb je hier nogal veel bekijks.
Na een maaltijd, die bestond uit verschillende kleine hapjes, zaten we knikkebollend op de bus terug. Voldaan vielen we in een 12u-durende slaap.
jk frustrerend. We kregen kamer 117 toegewezen: naar onze maatstaven een kleine kamer voor twee personen, voor Chinezen waarschijnlijk een zee van ruimte. In elk geval weet ik zeker dat dit naar Chinese maatstaven een luxueuze kamer is: bedden met (harde) matras, tv, telefoon (weet niet of ik daar internationaal mee kan bellen), aparte badkamer met westers toilet, douche en lavabo en last but not least airco! Na een korte inspectie bleek dat de 'sjas' van de WC niet goed werkte en reageerde de airco niet op de afstandsbediening. Nadat we alles zowat hadden uitgepakt en een beetje gesetteld waren, hebben we het meubulair wat herschikt om meer ruimte te creëren.Oorspronkelijk waren we van plan om meteen onder de wol te kruipen (om 14u Chinese tijd) maar omdat het al om 19u donker wordt, besloten we om eerst het bekendste centrum van Chongqing te verkennen. Tijdens de busrit werd ons meteen duidelijk hoe hectisch het verkeer hier kan zijn. Oh heere als je toeter hier niet werkt! Links en rechts voorbijsteken, spookrijdende bromfietsen, op een baan met twee rijstroken in elke richting proberen om in drie rijstroken te rijden...alles kan! Ik moet er wel bij zeggen dat ze hier wel de rode lichten re
specteren. Het centrum van Chongqing is een mooi voorbeeld van een Chinese stad in volle ontwikkeling: een poepchique gebouw kan naast/tegenover krotwoningen staan. Dit illustreert meteen dat er hele arme maar ook hele rijke Chinezen zijn. Wat me vooral opviel/beviel, is de manier waarop de Chinezen "op straat leven". In plaats van ganse dagen voor de tv te hangen, spelen ze hier gezelschapspelletjes op straat, eten ze op straat, langs de weg staan overal kraampjes die van alles verkopen (afdingen is een verplichting, zelfs in sjieke winkels, hotels...). Slechts twee andere blanken tegengekomen. Als blanke heb je hier nogal veel bekijks.Na een maaltijd, die bestond uit verschillende kleine hapjes, zaten we knikkebollend op de bus terug. Voldaan vielen we in een 12u-durende slaap.
Abonneren op:
Posts (Atom)
