Week vakantie omwille van de Chinese nationale feestdag op 1 oktober

(getypt op maandag 29 september) Het is goed mogelijk dat jullie de volgende dagen niet veel van mij vernemen. Ik ben nu met Ruben, Sven en Dasha op reis in Gansu. Na een treinrit van 24u zijn we goed en wel aangekomen in Lanzhou, de hoofdstad van Gansu. Vandaar trekken we verder naar Jiayuguan (het einde van de Chinese muur) daarna richting Dunhuang, bekend omwille van de historisch belangrijke Boeddhagrotten. Kzal proberen verslag bij te houden maar mogelijks komt het uitgebreid verslag pas later, afhankelijk van hoe gemakkelijk ik hier toegang heb tot internet. In elk geval zullen foto's pas later ge-uploaded worden omdat ik mijn laptop niet meeheb...(nu was internet uitgevallen want ik had voor 1u betaald en het uur was al om en bijna niets kunnen doen door de verschrikkelijk trage snelheid)

(nu het vervolg, een week later eindelijk nog eens internet en dan nog wel in een oase in de woestijn nabij Dunhuang) Lanzhou was de moeite maar blijft al bij al vooral een stad die naar Chinese normen niet zo overdreven groot is. Dan de nachttrein naar Jiayuguan genomen. We sliepen op 'hard-sleepers' en kheb vrij goed geslapen. Om 10u dooft men de lichten in de trein en is het bedtijd. We hebben wel nog wat zitten schaken m.b.v. een moderne versie van een knijpkat, i.e. een zaklamp met led-lampjes en een 'knijphandvat' waarmee je na enkele knepen voor x-tallen minuten licht hebt (heel handig). Kzal dit kopen van zodra ik het ergens tegenkom op een marktje. Sven is een sterke tegenstander in schaak en redelijk veel bijgeleerd van hem. Vooral een kwestie van niet te overhaast te spelen. Om middernacht dan gaan slapen en om 6u30 gewekt door de 'conductrice' (Chinezen zijn duidelijk geen nachtvogels maar ochtendmensen).

Jiayuguan was prachtig maar de dure toegangsticketten hebben ons weerhouden om de Chinese outpost in het woestijnachtige gebied te bezoeken. Dan maar met de fiets op verkenning geweest en zo op een totaal verlaten stuk Chineze muur gebotst (een aarden wal die totaal niet strookt met wat jullie je verstellen bij de Chinese muur). Dan 's nachts om 3u30 de volgende trein genomen richting Dunhuang.

In Dunhuang hebben we uiteindelijk Pieter (klasgenoot uit Gent) en zijn vrienden 'ingehaald' want ze waren bijna telkens 2 dagen voor op ons reisschema omdat zij twee dagen eerder vertrokken waren. Hier twee nachten in een jeugdherberg overnacht. We hebben een soort proper houten tuinhuis waarin we met 4 mensen kunnen slapen (2,5euro pp/nacht) aan de rand van de oase en prachtig zicht op de duinheuvels. Voor mij is dit hier een beetje het aardsparadijs...totaal geen zin om hier weg te gaan...onze dagen spenderen we door de woestijn met machtige zandheuvel in te trekken (echt lastig om zo'n kanjer te beklimmen, net de processie van Echternach). Op de top aangekomen spelen we gelijk kleine kindjes in het zand (zoals Kit Teng (andere klasgenoot uit Gent) zou zeggen; "'Ruben- en Klaas-tijd' doorbrengen"); allerlei gekke kunstjes doen, van de berg springen...hiervan heb ik talloze mooie foto's die ik op internet zal proberen te plaatsen. Dan kijken we naar de zonsondergang, dan het dorp in om te eten, wat whiskey-cola drinken (hier goeie Chinese whiskey gevonden voor 10RMB de fles oftewel 1euro, een welkome afwisseling na al de andere Chinese slappe pinten en slechte baijiu (= soort Chinese rijstwijn die niet te pruimen is). Dan opnieuw de duinheuvels trotseren, lay back en sterren kijken; ZOVEEL STERREN!!!

Vanavond nachttrein richting Lanzhou waarna Ruben en ik nog naar het pittoreske stadje Xining gaan en dan verder naar het Qinghai-meer om daarna tegen woensdag terug in Chongqing aan te landen.

ps; Ruben en ik hebben ons haar zwart gekleurd (omwille van een weddenschap) en ik heb ook mijn haar laten bijknippen. Haar kleuren kostte 3euro en de snit was 1euro...

Laattijdig verslag van ons eerste uitstapje

Kweet dat vele mensen in spanning wachten op updates van mijn blog en hierbij beloof ik plechtig dat ik mijn best doe en zal blijven doen om mijn blog up-to-date te houden in de mate van het mogelijke. Het probleem is echter dat internet hier niet altijd even vlot werkt om maar niet te zeggen dat het soms gewoon niet werkt...

Het afgelopen weekend, van vrijdag 19 september tot en met maandag 22 hebben Ruben en ik voor de eerste maal Chongqing-stad achter ons gelaten en op verkenning geweest in het Wulong-district 武隆 van Chongqing-provincie, een populaire trekpleister voor Chinezen maar totaal onbekend bij Westerse toeristen. Vol verwachting, want we hadden er al uitgebreid over gelezen in de Lonely Planet (merci Chirovrienden), namen we de bus om na 5u in Jiangkou 江口 aan te komen.
De busconductrice (in China heb je op elke bus een chauffeur en een conductrice) had ons een hotel aangeraden. Vol goede moed betraden we het goeduitziende hotel en vroegen of we eerst de kamers eens konden bekijken voor we boekten; de kamer zag er heel verzorgd uit, twee bedden, airco, tv, Chinees toilet (maar heel proper), room with a view (zie foto)... Nadat we onze onderhandelskills (讨价还价) demonstreerden, boekten we de kamer voor drie nachten voor slechts €4 per nacht/pp. Daarna hebben we die avond niet zoveel meer uitgestoken, gewoon iets gegeten en Jiangkou eens verkend (naar Chinese normen een gehucht, naar onze normen ongeveer zoals Koekelare maar dan met veel meer inwoners).
Na een verkwikkende nachtrust stonden we om 8u op want we hadden een volgeplande dag voor de boeg: we wilden Furong dong 芙蓉洞 "Furong cave" bezoeken en daarna gaan raften. Een redelijk avontuurlijke wandeling bracht ons naar de toeristische toegangsgebouw (in traditionele Chinese bouwstijl, prachtig). De toegangstickets kostten €7 pp, we sloten aan bij een groep Chinese toeristen met gids en daalden af in de grot. Als ik het in één woord zou moeten beschrijven zo ik twijfelen tussen 'fabelachtig' en 'sprookjesachtig'. In elk geval had het uitgebreidde grottencomplex iets magisch, we waanden ons in de 'Mines of Moria' uit LOTR. De rondleiding duurde jammergenoeg slechts een groot uur (de Lonely Planet had ons 2u3O beloofd). We vroegen uitleg een Chinese bewaker, die verantwoordelijk was voor de achterhoede van de groep, waarom we niet de volledige rondleiding konden volgen. Hij legde uit dat de grote "hall" gedeeltelijk was ingestort en daarom momenteel niet toegankelijk was. Hopelijk brengen ze dit snel in orde (wat ik een beetje voor vrees nu al een beetje vertrouwd ben met de Chinese gang van zaken) want er waren nog tal van bezienswaardigheden in de grot die we nu hebben moeten missen. In februari ga ik zeker terug met Marieke en haar ouders, dit mogen ze voor geen geld ter wereld missen (en zoveel geld is het niet).
Na ons speleologie-avontuurtje waren we van plan te raften. De Lonely Planet informeerde ons dat we in de buurt van de grot 3u konden raften voor €7. Omdat er ter plaatse nergens iets stond aangegeven vroegen we had aan een driewiel-taxichauffeur waar we konden raften. Vol overtuiging zei dat we daarvoor in Wulong-stad moesten zijn. Hij voerde ons tot halverwege en daarna namen we een busje. Onderweg realiseerden we dat de Chinees ons de verkeerde richting had uitgestuurd en dat we wel degelijk hadden kunnen raften in de buurt van de grot. Aangestrand in Wulong-stad (zie foto: "Wil je een 'palmboompje' vandaag? Eéntje maar, ik wil er minstens 5!") besloten we dan maar door te reizen naar Xiannüshan 仙女山 "Fairy Maiden Mountain". Dit nationaal park lag op een uur rijden van de stad en stond normaalgezien op het programma van de volgende dag maar om geen tijd te verliezen door een met-onze-voeten-rammelende Chinees waren we erg flexibel met ons reisschema.
€5 verschafte ons toegang tot het natuurpark. We hadden nog een goeie twee uur de tijd vooraleer het begon te schemeren. Ideaal dus om een deel van het park te verkennen. Het landschap herinnerde Ruben en mij aan onze trektocht doorheen Ierland van een jaar geleden; heuvelachtig, grasland, paarden, rotsen...Rohan uit LOTR. Aangezien we "al" €5 (naar Chinese maatstaven is dit duur, kan je minstens 8x Chinees mee gaan eten) toegang hadden betaald, besloten we een slaapplaats te zoeken op Xiannüshan. We vonden een trekkershut (zie foto) met gewoon twee bedden en een licht; net wat we zochten. Prijs €6 per nacht voor twee personen, dus ook al hadden we al een overnachting geboekt in Jiangkou...de rit terug zou ons meer gekost hebben. Na onze setteling gingen we naar een kluitje huizen en aten er samen met enkele Chinezen aan een BBQ-kraampje (zie foto). Dit vind ik persoonlijk super aan China, de mensen leven op straat wanneer ze niet werken, ze eten, sporten, spelen gezelsschapspelletjes (Chinees schaken, Majong of kaarten)...op straat. Als meme en pepe vertellen over hoe het leven er vroeger aan toe ging, dan ben ik altijd jaloers op de oude manier van sociale omgang (kben sowieso al een nostalgisch type)... ik denk dat het hier is zoals bij ons vroeger: SUPER. Op de terugweg naar onze slaapplaats voor het eerst in mijn leven een vuurvlieg gezien: feeëriek!
Zondagochtend vroeg opgestaan om ons druk schema bol te kunnen werken; eerste punt op het programma was een wandeling naar het 'Fairy Maiden Stone'. Onderweg zagen we landbouwers die druk in de weer waren om de oogst binnen te halen. Toen ze de twee buitenlanders opmerkten die vol belangstelling toekeken, was dit voor hen voldoende om een pauze in te lassen en ons ook eens goed te bestuderen. Van hetzelfde laken een broek zeker?! In de verte doemde na een tijdje onze eindbestemming op; twee rotsformaties waarin men de borsten van een vrouw zou moeten zien. Chinezen hebben in elk geval veel verbeelding maar de naam van het park en de rotsen is er wel aan te danken: 'Fairy Maiden...' Ongeacht wat je veronderstelt te zien in de stenen, we hadden er een pittoresk uitzicht over de vallei. Ruben was omwille van zijn hoogtevrees niet echt happig om dicht bij de steile afgrond te komen. De Chinese toeristen hadden minstens evenveel aandacht voor het landschap als voor de twee buitenlanders wat ons een gratis busrit opleverde naar het beginpunt van onze wandeling. Vandaar trokken we te voet richting Wulong-stad en hoopten onderweg opgepikt te worden door een busje... en zo geschiedde.

Halverwege de afdaling naar Wulong-stad stapten we uit want Ruben had een richtingsaanwijzer opgemerkt naar 天生三桥 'Shengtian Sanqiao' ofwel 'The Three Natural Airbridges' wat ons volgende programmapunt was. (Goed gezien Ruben!) Deze plek werd vol lof aangeprezen in de Lonely Planet. Nadat we ons toegangsticket van 50RMB of 5euro betaald hadden en met de lift afdaalden in de 200m diepe kloof, begrepen we maar al te goed waarom; de mooiste natuurpracht die ik van mijn leven heb gezien. In drie woorden; adembenemend, overweldigend en onbeschrijfelijk.

Koleaans ukkie in paniek

Gistelenavond (woensdag 17 sept) waalschijnlijk vool de eelste keel op tijd in bed gezeten. De deulen van het intelnationale studentenhuis sluiten elke dag nolmaal om 23u30 maal daal heb ik al felm mijn voeten aan geveegd. Het is zo'n elektlische schuifdeul en vanaf 23u30 opent de deul niet meel automatisch maal als je dan je handen tussen de twee schuifdelen wlingt en eens goed tlekt, dan kan je op gelijk welk uul binnen. Meestal gaat het zo elke nacht, behalve gistelen.
Kwas ledelijk moe, dus tot 23u op skype gezeten (skypenaam is klaas.casteleyn) in het computellokaal van ons 'kot' (om 23u sluit het pc-lokaal) dan wijselijk besloten om te gaan slapen. Eelst nog wat muziek zitten luistelen en uiteindelijk vanaf 0u30 echt plobelen te slapen. We sliepen met het laam open want het was gezellig aan het onwelen; altijd leuk om naal te luistelen. Jammelgenoeg ging het alalm van een 'gepalkeelde' blommel af, waalschijnlijk omwille van de enolm hevige legen. Een hels geluid om het bloed van ondel je nagels te klijgen als je pel se eens vloeg wilt slapen. Het kabaal was nog veel onuitstaanbaaldel dan het alalm van Dimis moto (vool degene van de chilo). Na een gloot half uul hield het alalm vanzelf op. Gedulende die tijd heb ik meelmaals ovelwogen om die blommel in een nabijgelegen vijvel te dumpen. Ondeltussen nog steeds gezellig aan het stoltlegenen...eindelijk slaap...1u15
Lekkel dloomloos aan het slapen totdat Luben en ik plots wakkel schieten van een luid gebonk op de deul. 'k welp snel een blik op m'n gsm: 5u30. Me afvlagend of ik meel klelen moet aantlekken behalve een boxelsholt, open ik de deul en tot m'n glote velbazing staat el een klein jongetje vool de deul, helemaal in paniek en vooltdulend helhalend: "mama, mama, mama..." Hij lijkt een beetje Engels te velstaan en kga mee naal zijn kamel, schuin tegenovel onze kamel. Niemand in de kamel. Home alone?! Toen viel mijn Chinese flank dat het jongetje waalschijnlijk lustig lag te slapen, plots wakkel was gewolden en dan tot de constatatie gekomen dat zijn mama niet meel in de kamel was. Hij was echt in paniek...wat ik best wel kan velstaan, stel je vool dat je 4 à 5 jaal bent en plots is je moedel liebedebie, foetsjie.
Kheb hem gevlaagd of hij het telefoonnummel van zijn moedel kende en hij zei "yes". Toen ik m'n gsm in zijn handen stak, keek hij niet beglijpend naal het toestel (toen weld me duidelijk dat zijn Engelse talenkennis voolnamelijk bepelkt was tot "yes"). Hij moest gewoon lachen met het plentje op de achtelglond...dan maal samen wat foto's op m'n gsm bekeken om hem te kalmelen. In een heldel moment bedacht ik dat ik naal de Chinese conciëlge kon gaan en hem vlagen of hij ovel het telefoonnummel van de moedel beschikte. 'k Slaagde el lelatief vlot in om uit te leggen wat het plobleem was, maal het geblabbel van de slaapdlonken Chinees (want kheb hem uit zijn bed gehaald) kon ik slechts flagmentalisch velstaan. De conciëlge kon mij niet veldel helpen wat de moedel betleft maal hij was wel beleid om vool het spleetogige ukkie te zolgen totdat mama 'back in town' was. De dleumes moest el echtel niet veel van weten en na luttele seconden op de schoot van de Chinees velbleven te hebben, kwam hij telug naal mij. Kheb dan maal een uul met hem op zijn kamel gezeten en beetje muziek enzo beluisteld. Mega-koddig kind: als mijn mp3 op maximum volume staat, kan je gewoon luistelen naal de muziek zondel de hoofdtelefoon op te zetten...de dleumes velstond el zich niet aan en vond el niet betel op dan mijn mp3 tegen zijn ooltjes te houden.
Uiteindelijk klopte een Koleaanse jongen van mijn leeftijd aan. Kdacht eelst dat het de vadel was, maal blijkbaal was het gewoon een andele Koleaan uit het gebouw. Ie was vlé blij dat ik op het jongetje gelet had.
Om 6u30 nog vool een uultje ondel de wol geklopen, dan flis en monstel uit de velen om na een velkwikkende douche naal de Chinese lessen te gaan (elke weekdag van 8u30 tot 12u les). Daal kwam een Koleaanse klasgenote me in het Chinees uitleggen dat de moedel me zeel dankbaal is en dat ze vanavond vool me gaat koken. Eindelijk eens iets andels dan Chinees :) (alhoewel ik hiel lelatief makkelijk kan valiëlen)

ps: wie een "L" vindt in dit belicht, tlakteel ik op een etentje bij een Chinees in België.

Master in de Oosterse Talen en Culturen.

Voor de geïnteresseerden, ik heb een 16 voor mijn thesis en ben geslaagd en afgestudeerd met grote onderscheiding... Wordt hier een feestje vanavond in Chongqing! (Maar dat is al bijna elke avond zo... en nee, ma, je moet er niet mee inzitten, ik ga elke dag braafjes naar de les, ik slaap gewoon weinig).

Na regen komt zonneschijn

De derde avond in China had ik na een dagje de stad verkennen geen zin om 'al' te gaan slapen, daarom besloot ik om nog eens af te zakken naar het centrum van het Shapingba-district 沙坪坝 (check gerust eens op wikipedia). De avond voordien waren we daar naar club 'Seven' geweest met enkele buitenlanders die ook in hetzelfde studentenhome verblijven. Ik ging ervan uit dat er daar deze avond ook weer buitenlanders zouden zitten die ik al kende (Ruben was al gaan slapen).
Bob, een oudere Amerikaanse zakenman, kwam me meteen gedag zeggen en introduceerde me aan twee andere buitenlanders; een vrouw uit Nieuw-Zeeland en een man uit Frankrijk. Zij drieën waren de enige buitenlanders in de club en verder kende ik niemand, dus dronk ik samen met hen enkele glazen carlsberg (of toch een afgezakte versie van 3,6 % acohol). Na een tijdje gezellig babbelen begon de Fransman met ijsblokjes te spelen en probeerde ze bij iedereen in de t-shirt/topje te steken. De Nieuw-Zeelandse probeerde dat ook bij mij maar het lukte haar niet zo goed totdat ze plots heel wild mijn kraag naar beneden trok (twee knopen losgescheurd van mijn polo) en een paar ijsblokken naar binnen dunkte. Al goed en wel...als zij zo plezier willen maken.
Vijf minuten later besloot ik de vrouw van hetzelfde laken een broek te geven: hup, een paar ijsblokken in de nek...oog om oog tand om tand. Eerste vijf seconden geen reactie, ze kon er zelf mee lachen, maar dan begint ze helemaal te flippen: "Do you think that is funny! Why do you do that? I never would do that!" Ik probeerde haar tevergeefs uit te leggen: "you did it first, you did it first..." De twee andere mannen waren niet echt behulpzaam, ze wisten allebei maar al te goed dat zij begonnen waren en dat de vrouw het ook al bij mij gedaan had.
Toen de vrouw me twee slechtgemikte vuistslagen verkocht, kwamen de twee mannen eindelijk in actie om haar in bedwang te houden. Ze maakte het hen niet bepaald gemakkelijk. Kben gewoon naar buiten gegaan dan en heb een Chinese bediende om hen gezonden want ik wou wel eens weten wat ik zo verkeerd had gedaan om zo volledig door het lint te gaan ("I kill you" is ook een mooi citaat van haar).
Het duurde een eindje voor ze kwamen. Eerst bood ik mijn excuses aan: "first of all I apologize, I didn't want to offend you...but what dit I do wrong?" Het 'koele' antwoord: "I accept your apologies, but I don't know what you are talking about, I never saw you before". OK vrouwmens, misschien heb je een drankprobleem ofwel moet je in een psychiatrische instelling. Maken dat ik weg geraak van deze mensen! Snel naar de Mcdonalds gelopen want ik was redelijk aangedaan van de gebeurtenis en hoopte ik in de Mcdonalds, die op 100m van 'Seven' ligt, een andere buitenlander te vinden die ik al kende om m'n hart eens te luchten. Gelukkig was Mattia daar, een aangename Italiaanse dertiger die hoofd is van het Italiaanse instituut aan de Chongqing University 重庆大学.
Na een verademende gesprek, waar ik echt wel nood aan had, kwam ik te weten dat er zich op het zesde verdiep boven de Mcdonalds een Chinese bar Yuan Yuan Yuan 圆缘园 bevond die 24 op 24, 7 op 7 open was en dat dit toevluchtsoord zowaar over een piano beschikte, waar ik toen ook echt behoefte aan had. Van twee uur tot 5u 's nachts aan die piano gezeten en capuccino's gedronken. Aangezien er bijna niemand was, viel ik niemand lastig met mijn getokkel. Het serveuse die voor de pianoruimte verantwoordelijk was, keek belangstellend toe. Jah, hier in Chongqing ben ik nu eenmaal een "waiguoren" 外国人, een buitenlander en dat springt nogal in het oog (en dit is nog een understatement).
Uiteindelijk met de serveuse aan de praat geraakt en ik was verplicht om Chinees te spreken en geen Engels zoals buitenlanders onderling. Ze heet Huang Wei 黄薇 (zie foto) en moest werken tot 5u. Nog tot 8u 's ochtends met haar gepraat. Heel duidelijk gemerkt dat m'n Chinees met zevenmijlslaarzen verbeterde. Meer Chinees gepraat in die paar uren dan in vier jaar studies. Sindsdien is Huang Wei m'n beste Chinese vriendin en m'n privé-lerares.
Elke dag hangen Ruben, Huang Wei, Xiong Jianshu 熊建淑, Yang Kang 杨康 en ik samen rond in de stad. Xiong Jianshu is de beste vriendin van Huang Wei. Ze wonen samen in een kamertje. Yang Kang is hun over-bovengebuur en is een zalige, grappige gast. (de foto rechts is genomen op de kamer van Yang Kang. Van rechts naar links: Yang Kang, vriendin van Xiong, ik en Xiong. De kamer van Yang Kang ziet er beter uit dan die van Huang Wei en Xiong. De kamer van Yang Kang kost 200RMB of €20/maand, Huang en Xiongs kamer 120RMB of €12/maand. Om zicht te krijgen op deze lage huurprijzen, het loon van Xiong en Huang bedraagt 600RMB of €60. Zo'n zaken vind ik heel interessant om te weten want zo hoop ik beetje bij beetje meer inzicht te krijgen in het Chinese dagelijkse leven).Wanneer we samen "qu wan" 去玩 (zich amuseren) zijn we constant verplicht om Chinees te spreken en te verstaan...vooral het spreektempo vormt soms een probleem.
Met Chinezen heb je hier nooit problemen, ze behandelen je als koningen, met zeer veel respect. Als je met hier problemen krijgt, is het met buitenlanders die in psychiatrische instellingen thuishoren en die een 'sinofobie' hebben (bang zijn om met Chinezen om te gaan). Maar al bij al, na regen komt zonneschijn!
ps: de beschreven mensen van mijn slechte ervaring in Chongqing zouden oud en wijs genoeg moeten zijn om mij niet zo te behandelen: de Amerikaan is rond de 60, de vrouw en de man rond de 35-40 jaar.

Eerste dag in China

Na een aangename maar slaaploze vlucht met Hainan Airlines zette ik op woensdag 3 september voor het eerst in mijn leven mijn voeten op Chinese bodem. Tijdens een dolle taxirit van de luchthaven naar het centrum van Chongqing kreeg ik voor het eerst een echt beeld van een Chinese metropool. Eerste indrukken? Wauw! Zot! Groot! Bouwwoede...De taxi-chauffeur heeft echt de moeite gedaan om onze verblijfplaats te vinden (want we hadden geen adres). Nadat het drie telefoontjes had gepleegd, zette hij ons (Ruben en ik) af aan de ingang van 'the overseas guest house' 外国人公寓, ons 'thuis' voor het komende jaar.

De receptionist van het internationale studentenhuis verwelkomde ons in een zeer zwaar accent. Ik noch Ruben konden ook maar iets begrijpen van wat hij brabbelde maar door de context wisten we ongeveer waar hij het over had. Soms vraag ik me af waarom ik hier vier jaar voor gestudeerd heb, redelijk frustrerend. We kregen kamer 117 toegewezen: naar onze maatstaven een kleine kamer voor twee personen, voor Chinezen waarschijnlijk een zee van ruimte. In elk geval weet ik zeker dat dit naar Chinese maatstaven een luxueuze kamer is: bedden met (harde) matras, tv, telefoon (weet niet of ik daar internationaal mee kan bellen), aparte badkamer met westers toilet, douche en lavabo en last but not least airco! Na een korte inspectie bleek dat de 'sjas' van de WC niet goed werkte en reageerde de airco niet op de afstandsbediening. Nadat we alles zowat hadden uitgepakt en een beetje gesetteld waren, hebben we het meubulair wat herschikt om meer ruimte te creëren.
Oorspronkelijk waren we van plan om meteen onder de wol te kruipen (om 14u Chinese tijd) maar omdat het al om 19u donker wordt, besloten we om eerst het bekendste centrum van Chongqing te verkennen. Tijdens de busrit werd ons meteen duidelijk hoe hectisch het verkeer hier kan zijn. Oh heere als je toeter hier niet werkt! Links en rechts voorbijsteken, spookrijdende bromfietsen, op een baan met twee rijstroken in elke richting proberen om in drie rijstroken te rijden...alles kan! Ik moet er wel bij zeggen dat ze hier wel de rode lichten respecteren. Het centrum van Chongqing is een mooi voorbeeld van een Chinese stad in volle ontwikkeling: een poepchique gebouw kan naast/tegenover krotwoningen staan. Dit illustreert meteen dat er hele arme maar ook hele rijke Chinezen zijn. Wat me vooral opviel/beviel, is de manier waarop de Chinezen "op straat leven". In plaats van ganse dagen voor de tv te hangen, spelen ze hier gezelschapspelletjes op straat, eten ze op straat, langs de weg staan overal kraampjes die van alles verkopen (afdingen is een verplichting, zelfs in sjieke winkels, hotels...). Slechts twee andere blanken tegengekomen. Als blanke heb je hier nogal veel bekijks.
Na een maaltijd, die bestond uit verschillende kleine hapjes, zaten we knikkebollend op de bus terug. Voldaan vielen we in een 12u-durende slaap.