You're The Sun, I'm The Rain, We Make One Rainbow

Vandaag zou Rikkert 22 geworden zijn...zou hij ons misschien uitgenodigd hebben om éne te gaan drinken in het Keldertje. Maar zoals je vaak hoort zeggen: "'als' en 'zou' maken de wereld niet".
Hier in Chongqing heb ik al vaak de tijd genomen om bij het verlies van Rikkert stil te staan. Vorige zondag had ik nog eens de cd-rom van Rikkert in m'n computer gestoken en de powerpoint bekeken. Het was al veel te lang geleden dat ik er nog eens naar gekeken had. Ik was zelfs het filmpje met foto's en beelden vergeten terwijl op de achtergrond het liedje "See you soon" van Coldplay weerklinkt. Geconfronteerd met deze vergeten 'schat' werd ik nog maar eens met m'n neus op de feiten gedrukt: zo'n zwaar verlies, waarom moest ik in godsnaam één van m'n beste vrienden verliezen. Die dag heb ik God vervloekt...het leven is hard en niet eerlijk.
Nu probeer ik dagelijks het filmpje te bekijken en minstens één liedje van Rikkert te beluisteren. Me nog steeds afvragend hoe hij op die jonge leeftijd al zo'n diepzinnige liedjes kon schrijven. Zijn gezicht te zien en zijn stem te horen voelt nog altijd raar maar ik koester deze schat meer dan wat dan ook. Vooral het moment waarop hij tijdens de opname van de cd "wacht wi" zegt, raakt me diep.
Mensen veranderen, de éne al sneller en drastischer dan de andere...Mijn twee leermeesters Rikkert en Wim hebben mijn wereld tot op de grondvesten doen daveren en gewoonweg op zijn kop gezet. Hiermee om te gaan, was onbeschrijfelijk en is met momenten nog steeds heel moeilijk. Ik denk dat niemand meer dan Charlotte de veranderingen in mij heeft moeten gedogen, waarvoor ik haar nog steeds heel dankbaar ben en haar nog steeds als mijn beste vriendin beschouw (wat mijn ma en pa niet altijd even goed begrijpen).
Soms voel ik me als Job uit de bijbel die op de proef wordt gesteld door de duivel maar er toch in slaagt zijn geloof in God niet te verliezen. Ik kan niet zeggen dat ik in God geloof maar ik geloof zeker in 'iets' want het is mijn enige hoop om Rikkert en Wim ooit nog terug te zien, daarom heb ik geen andere keuze dan te 'geloven'. Zoals Rikkert zingt:

Who believes in a religion
for me a God is a decision
So when I pray
I don't cross my hands
I just sing songs of my favorite bands

Ik verbaas me telkens opnieuw over de diepzinnige teksten die hij schreef. Ik voel me zelfs dom wanneer ik me realiseer dat ik eerst één van mijn beste vrienden moest verliezen om zo'n visie op het leven te krijgen zoals Rikkert ons aanreikt via zijn liedjes. Voor mij is dit zijn mooiste nalatenschap aan ons.
Mijn nieuwe levensvisie kan ik moeilijk beschrijven maar in elk geval komen vrienden/geliefden op de allereerste plaats, ver uitstekend boven al de rest. Als zij problemen hebben of hulp nodig hebben, kunnen ze altijd bij mij terecht en kan al de rest de pot op. (kweet dat Charlotte daar niet akkoord mee zal gaan, maar kdenk dat het nu echt wel naar dit geëvolueerd is). Op de tweede plaats komt muziek. Rikkerts gedachtegang volgend kan je dit 'bidden' noemen. Vervolgens kom ikzelf op de derde plaats en dan pas school/werk. Om mijn kijk op het leven het best te illustreren, verwijs ik naar het liedje "Les Jours Tristes" van Yann Tiersen (dit liedje kan je op Youtube terugvinden). Dit liedje kan je letterlijk als mijn levensmotto beschouwen.

Ik heb het filmpje van Rikkert onder de naam "Tribute to Rikkert" op Youtube geplaatst. Ik zou het erg appreciëren, moest iedereen die dit filmpje op Youtube bekijkt, een commentaar met zijn/haar meest gekoesterde herinnering aan Rikkert nalaten. Zelfs als je zou denken dat het een onbeduidende herinnering is...voor mij (en waarschijnlijk voor vele anderen) is het een schat van goudwaarde.

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)

ee cummings
(met dank aan Wouter om mij op dit gedicht te wijzen)

@ the guys: Ik denk hier in China veel aan onze belefenissen in Italië (piovra! Guys, der is ier e marktje...), Canterburry, Aachen (Glühwein met amaretto)...
@ Mark, Tine, Bram, Jelle, Hannes en Fien: Vandaag draag ik jullie hart meer dan dat van iemand anders. Ik heb het er nog altijd moeilijk mee als ik bedenk dat ik het voorrecht had om Rikkert als laatste te zien, wegrijdend op zijn rode Kyoso. Had ik toen maar geweten wat ik nu wist...ik zie jullie graag

Toen waren we nog kinderen