Terug in mijn vlakke land, mijn Vlaanderland

Aan alle lezers van deze blog, mijn excuses voor het weinige dat ik uiteindelijk op deze blog gepubliceerd heb, enigszins door mijn eigen luiheid anderzijds doordat alle blogs van blogspot in China sinds maart/april geblokkeerd waren. In elk geval wil ik iedere lezer bedanken, of hij/zij nu reageerde op hetgeen ik te vertellen had of hij/zij zich liever hulde in de mantel der anonimiteit. In elk geval bedankt voor de reacties of voor de anonieme interesse. Het deed me telkens veel deugd wanneer iemand van het thuisfront iets van zich liet horen. De meesten van jullie zal ik binnenkort wel terugzien en dat is toch iets waar ik naar uitkijk...

Reisvervolg

Na twee uur durende autorit doorheen een mooie streek kwamen we aan in Shangri-la. Dit klein Chinees stadje, ook Zhongdian genaamd, ligt op 3200m hoogte en maakt deel uit van wat ze 'Klein Tibet' noemen. Het ligt niet in de provincie Tibet maar lijkt qua mensen, gewoontens, omgeving... veel op het echte Tibet (dus voor mensen die geen extra visa willen betalen voor het echte Tibet is 'Klein Tibet' misschien een goede optie of slechts een zwak afkooksel). We verbleven in het 'Dragon Cloud Youth Hostel en hoewel het door de Lonely Planet werd aangeraden, viel dit verblijf enigszins tegen doordat er geen maaltijden werden voorzien (een van de zeldzame keren dat ik niet met de Lonely Planet akkoord ging ). Het leuke was wel dat ze drie mooie herdershonden hadden waarmee dat ik vaak 'apport' speelde.

Behalve de weidse omgeving met bergen op de achtergrond heeft Shangri-la nog enkele extra troeven voor toeristen. Je hebt het oude stadsgedeelte, een gezellige buurt om in rond te kuieren, terrasjes te doen, souvenirs te zoeken... Op een 15min fietsen van het oude stadscentrum ligt een groot boeddhistisch klooster (zie foto links). Tijdens ons bezoek kwamen we niet echt veel monniken tegen (volgens de brochure zouden er zo'n 600 moeten zijn). Degene die we zagen, waren druk in de weer met emmers water te dragen, de was te doen... De hoofdgebedsgebouwen waren mooi beschilderd (hoewel het niet echt mijn stijl is) met boeddhistische taferelen. Marieke vond de schilderingen interessant. Niet dat ik ze niet boeiend vond maar de meeste herkende ik uit mijn cursus "Boeddha, zijn leer en zijn gemeenschap". Het viel me ook op dat de meeste taferelen terugkwamen in de verschillende gebouwen. Wat me enigszins verbaasde, waren de leeuwenstandbeelden die de ingang van de gebedsgebouwen bewaakten. Waarom staan deze beelden, die een symbool zijn van het imperialistisch, keizerlijk China, in een boeddhistisch tempelcomplex? Tot op heden nog altijd een mysterie voor mij... Na een uitgebreide verkenning van het kloosterdomein wandelden we in het heldere (iets frissere) weer om een grote vijver/moeras heen die net voor de ingang lag. Onderweg zagen we in een grotje iets speciaals (zie foto rechts). Ik kan niet beschrijven wat het is, het doet me nog het meest aan een tol denken. Er lagen er zo een twintigtal. Als ik een gokje moet wagen, heeft het misschien iets met begrafenisrituelen te maken maar dit is een wilde gok, eerlijk gezegd heb ik totaal geen idee. Daarna fietsten we terug naar het oude stadscentrum waar we de trappen naar een gigantische gebedsmolen (foto links) beklommen. Met zijn drieen draaiden we de gebedsmolen met veel moeite drie toeren in wijzerszin rond. Dit zou geluk moeten brengen. 's Avonds namen Marieke en ik een taxi om naar een warmwaterbron buiten de stad te gaan. Dit kuuroord lag prachtig gelegen in een soort kloof aan de voet van een grote rots van waaruit een riviertje stroomde. Jammergenoeg heb ik hier geen foto's van want ik dacht dat ik geen fototoestel nodig had in een warmwaterbron. We hebben een heel eind in het warme water gezwommen/gezeten in open lucht. Toen het echt donker werd, konden we de talrijke sterren zien... echt de moeite en zijn geld (5euro pp) waard. De volgende halve dag hebben we nog wat rondgewandeld en een heuveltje beklommen waarop een kleine boeddhistische tempel stond met ontelbare gebedsvlaggetjes (zie onder) stond. Na de wandeling haalden we onze bagage op, gingen naar ons favoriet restaurant "Noa's cafe" om nog eens goed te eten (tot op heden vond ik dit de beste Westerse schotels van heel China) voordat we de bus terug richting Lijiang namen.

Vervolg reisverslag 2

Vanuit Xi'an vlogen we naar Chongqing om Johan en Marieke een beetje vertrouwd te maken met mijn dagelijkse leefomgeving hier en niet omdat er hier spectaculaire toeristische bezienswaardigheden te zien zijn. 'Slechts' een grote metropolis met ontelbare woonappartementen, ultramoderne centra, verloederde steegjes, rochelende Chinezen... you've got the picture. Onszelf verwend met een Starbucks koffie (want dat is hier bijna de enige koffie die de naam koffie waard is), de ondergrondse (en minder legale) winkelstad verkend, een mp3 gekocht voor Marieke... Om ons toch eens aan deze drukke stad te onttrekken, maakten we een daguitstap naar Wulong, naar de 'Three Natural Airbridges'. Dit was mijn eerste uitstap met Ruben in China en ik vond dit zodanig indrukwekkend dat ik vond dat Johan en Marieke dit beslist ook moesten zien. Jammergenoeg was ik minder op mijn gemak omdat ik besefte dat we een heel krap tijdsschema hadden om dit te bezoeken. De trein vertrok slechts om 11u en kwam pas rond 15u aan. Dan snel de taxi in naar het domein om van 15u30 tot 17u het park te kunnen bezichtigen. Dan ons terughaasten naar het station om de trein terug naar Chongqing te halen. Ondanks het feit dat we veel langer onderweg geweest zijn dan dat we ter plaatse waren, vonden Johan en Marieke Wulong heel erg de moeite. En onder het motto: "Ge moet er iets voor over hebben om iets te willen zien" waren de 'lange' (naar Chinese maatstaven 'korte') treinritten al snel vergeten. Na twee dagen in Chongqing te hebben doorgebracht, splitste ons reisgezelschap op. Johan vloog naar Nanning terwijl Marieke en ik naar de provincie Yunnan afreisden.
We landden in Lijiang vanwaar we meteen doorreisden naar de 'Tiger Leaping Gorge'. Twee uur later kwamen we ter plaatse en namen we de tijd om op adem en krachten te komen. Na een goede lunch in Jane's Guesthouse (ik dronk twee bananenmilkshakes) vatten we onze tweedaagse trektocht doorheen de 'Tiger Leaping Gorge' aan. Het grootste verschil met het reisgedeelte ervoor, was dat de provincie Yunnan aangenaam warm was, om niet te zeggen 'heet'. We wandelden in een machtig, indrukwekkend en zonovergoten landschap (zie foto). De hemel was helderblauw, constant zicht op de Lange Rivier (die er hier nog proper uitziet), bergmassieven op de achtergrond...wat kan een mens zich nog meer wensen? Onderweg heb ik zelfs al reukerwten in bloei gezien die me aan mijn pepe en zijn moestuin deden denken. Bloeiende reukerwten hafweg februari, iets waar hij alleen maar kan van dromen denk ik.
De tocht zelf was niet te onderschatten. Allemaal kleine wandelweggetjes (net het soort dat ik het leukst vind) die ofwel steil omhoog of steil omlaag liep. Een vlak stuk was eerder uitzondering dan algemene regel. Na een goeie twee uur doorwandelen, bereikten we een eerste grote jeugdherberg. Omdat we alletwee wel wat rust konden gebruiken, besloten we hier wat verfrissingen te nuttigen. Tot onze verbazing kregen we van de vriendelijke bazin gratis muntthee die echt lekker en verfrissend smaakte. Daarna elk nog een frisdrank, een bezoek aan het Chinese toilet met mooi uitzicht en we konden de hitte weer zwoegend trotseren. Drie en een half uur later (rond 19u30) kwamen we aan in de 'Tea and Horse Guest House'. Onderweg niet veel 'speciaals' (behalve hetgeen ik beschreven heb) tegenkomen behalve enkele mensen langs de weg die wandelaars fruit, drank of 'softdrugs' proberen te verkopen. Best wel grappig... In de 'Tea and Horse Guest House' waar we besloten te overnachten, ontmoetten we een groep Engelsen (die elkaar voordien ook nooit hadden gezien), een Zweedse en een Chinees. Met hen genoten we van een gevarieerd Chinees avondmaal, deelden de rekening en hadden nog een gezellige avond. Verreweg het bijzonderste was het moment waarop de elektriciteit in deze plaats uitviel waarop we ons naar buiten haastten om de sterren te bezichtigen. Ik denk dat ik nog nooit zoveel sterren in een blik heb gezien. Machtig! De volgende ochtend hervatten we onze tocht rond 9u. Om 12u bereikten we ons eindpunt 'Tina's Guest House'. Na het middagmaal daalden we van hieruit af naar de 'middle rapids', de stroomversnelling in het midden van de Tiger Leaping Gorge waar de Tiger Leaping Stone ligt. Na een afdaling van ca. 30min bereikten we de Lange Rivier en de Tiger Leaping Stone. Volgens de legende zou een tijger vanaf deze steen van de ene kant van de kloof naar de andere hebben gesprongen. Naar mijn bescheiden mening is dit dikke zever aangezien de ene kant van de kloof een loodrechte rotswand is. Dus ik vertoef in duisternis als ik probeer te achterhalen hoe en waarom een tijger in godsnaam van de ene kant naar de andere zou springen. Tjah, misschien moeten we er ons gewoon niet te veel vragen bij stellen. Het blijft een mooie plaats om te zien. (De foto rechts is vanop de Tiger Leaping Stone getrokken) De beklimming terug naar Tina's Guest House stelde ons motto "je moet er iets voor over hebben als je iets wilt zien" echt wel op de proef. Kdenk dat vooral Marieke dat motto erg in vraag heeft gesteld en bij momenten misschien zelfs heeft vervloekt. Erg lastige klim. Terug boven namen we een minibus terug naar Jane's Guest House om onze bagage op te halen. Vandaar reisden we voort naar Shangri-la met Olivia, een Engels meisje, in ons gezelschap...

ps Sylvie: De miniatuur terracottasoldaatjes waarover je het had, heb ik ook. Khad ze van mijn pa gekregen na het afronden van mijn derde bachelor Chinees. Waarschijnlijk had hij ze ergens op een rommelmarkt op de kop getikt. Op het domein van het terracottaleger-museum waren er tal van verkopers die dit aan de man probeerden te brengen. Het goedkoopste (en eigenlijk belachelijke) bedrag dit ik ervoor gehoord heb, was 5kuai ofwel een halve euro. Ik weet niet hoeveel mijn pa ervoor betaald heeft, maar het zal wel iets meer geweest zijn (denk ik), reiskosten inbegrepen enzo ;) Geef toe, je zou niet denken dat je het zo goedkoop kunt maken. Lang leve 'made in China'!

Vervolg reisverslag

De taxirit vanaf onze jeugdherberg in Beijing tot het treinstation was verweg de grappigste taxirit van mijn leven. In plaats van eenvoudigweg naar de radio te luisteren, haalde de chauffeur zijn zangtalenten boven en zat hij bijna de hele rit te zingen. Hij vroeg ons of we een liedje konden zingen en we begonnen met een Chinees liedje "gongxi gongxi gongxi ni" maar dat was niet goed, hij verwachtte een liedje in onze taal. Toen we in het treinstation aankwamen vroeg hij om een zinnetje in het Nederlands te vertalen. Toen ik antwoordde: "Naar boven gaan" herhaalde hij dit vol enthousiasme; "naal boven gaan". Na een paar keer herhalen evolueerde deze zin al naar: "naal de tlopen gaan" wat best wel grappig was.
De treinrit naar Taiyuan verliep vlekkeloos. Om 23u20 vertrokken we in Beijing en om 7u kwamen we ter plaatse aan. Vooraf had ik gezegd dat: "als we een dag slecht weer kunnen permitteren, dan is het vandaag". Zo kwamen we uit de trein in de sneeuw terecht. Ik had er vooraf nooit rekening mee gehouden dat we misschien met sneeuw te maken zouden krijgen. Snel met onze valiezen een restaurantje binnengestapt om een Chinees ontbijt te nemen, dumplings met vettige broodjes (smaakt een beetje naar oliebollen). Bij het naar buiten gaan betaalden we 5kuai voor 3 personen. Kversta nog altijd niet hoe ze maar een halve euro aanrekenden...Taxi in richting het Shanxi Provinciaal Museum dat volledig gratis bleek te zijn. Hier een beetje onze Chinese cultuur en geschiedenis opgekrikt. Het was best wel interessant maar in het vervolg zou ik direct van Beijing naar Pingyao reizen... Aangezien het nog altijd sneeuwde, reden de lange afstandsbussen niet. Niet echt een probleem als je weet dat buiten het busstation een meute taxichauffeurs reizigers staan op te wachten. Toen ik een van hen vertelde dat ik in Pingyao wilde geraken, kwamen ze als vliegen op mij af. Johan en Marieke stonden vanop een afstandje toe te kijken en hadden er redelijk leute mee. Ik maar onderhandelen. Uiteindelijk een taxi voor 350kuai. Naar Chinese maatstaven is dit veel geld maar toch slaagde de taxichauffeur erin om het eerste deel van de rit de oren van mijn kop te zagen. Hij zei dat het tolgeld niet was inbegrepen. Na gevraagd te hebben hoeveel dit bedroeg, antwoordde hij "50". Dan zei ik: "ok, kzal wel zien" (en zelf wel in de gaten houden hoeveel het kost). Onderweg twee tolbarrieres tegen gekomen. Een van 10rmb en een van 5. Dus op het einde van de rit betaalde ik hem 365rmb. Hij was nogal ontgoocheld en zei dat ik 400 moest betalen. Toen heb ik hem maar vlakaf gezegd dat hij gelogen had over het tolgeld en dat ik maar al te goed wist dat 350rmb een goede prijs was. Achteraf nog eens nagevraagd in de jeugdherberg in Pingyao waar de bazin me vertelde dat ze al voor 300kuai rijden. Zo zie je maar dat Chinezen altijd geld proberen te slaan uit buitenlanders. Mijn startprijs was 500...begin maar te onderhandelen.
Tijdens de taxirit naar Pingyao klaarde het weer op en toen we aankwamen, lag Pingyao bedekt onder een sneeuwtapijt. Het oude stadsgedeelte van Pingyao is Unesco werelderfgoed. De huizen en 6km lange omwalling zijn in traditionele Mingstijl opgetrokken. De sneeuw zorgde voor een extra feeerieke sfeer. Toen we ons goed en wel in de jeugdherberg gesetteled hadden en wat op krachten gekomen waren met een warme kop thee die we gratis kregen, verkenden we de hoofdstraten van Pingyao tijdens een korte avondwandeling. De volgende dag kochten we dan onze toegangstickets (12euro pp) waarmee je op de stadsmuren kan en meer dan 20 locaties in het stadje kan bezoeken. Wij hebben ons echter beperkt tot de 6km lange rondwandeling op de stadsmuren en dan een siesta genoten want Marieke en Johan waren redelijk moe. Toen de avond aanbrak, begaven we ons weer op straat. Omwille van het Lantaarnfestival dat exact twee weken na Chinees Nieuwjaar valt, bij de eerste volle maan, werd er overal vuurwerk afgeschoten en weerklonk het lawaai van voetzoekertjes. Johan en Marieke gaven al snel toe dat ze nog nooit zoveel vuurwerk hadden gezien (en neem het van mij aan dat het nog niets was in vergelijking met Chinees Nieuwjaar). De volgende dag namen we de lange afstandsbus naar Xi'an waar we een 7-tal uren later aankwamen.
In Xi'an namen we onze intrek in een enorme jeugdherberg dicht bij de zuidpoort van het oude stadsgedeelte. 's Avonds dan nog de Moslimwijk gaan verkennen. Echt een gezellig buurt om in rond te slenteren. Ideaal om souveniers te kopen... De volgende dag namen we de bus naar het wereldberoemde terracottaleger van Xi'an. Het museum viel mij persoonlijk een beetje tegen, niet omwille van de terracottasoldaten (die waren precies zoals ik verwacht had) maar omwille van het schrijnende tekort aan historische achtergrond info. Er was een inleidende videotentoonstelling maar de film was minstens 20 jaar oud, stond nog op rollen waardoor de kwaliteit doorheen de jaren aan zich te wensen liet. Digitalisering zou hier geen slechte investering zijn. Iedereen die ooit van plan is China en Xi'an te bezoeken, raad ik ten zeerste aan om een audioguide te huren aan de ingang (toch als je geinteresseerd bent in de geschiedenis rond deze monumentale graftombe). Na een middagmaal in de KFC (Kentucky Fried Chicken) namen we de taxi richting het "Banpo Neolitisch Museum". Dit museum, dat aanvankelijk heel groots gezien was maar nu in staat van verval is, herbergt de archeologische vondsten van een oude Chinese neolitische cultuur ca. 4500 v.C. De bijgebouwen zijn echt wel dringend aan een update toe maar het hoofdgebouw mag er best wel wezen. In tegenstelling tot het terracottaleger vond ik hier wel de nodige achtergrondinformatie. Toch al bij al gemengde gevoelens over dit museum. De archeologische vondsten zijn zeker boeiend maar de staat waarin het hele museumdomein verkeerd kan echt wel beter. Dan taxi richting de Big Goose Pagoda. Ook een van de hoogtepunten van Xi'an. Gewoon op het gemak in dit park rondgeslenterd waarna we genoeg cultuur voor die dag hadden opgedaan. De avond in de bar van de jeugdherberg doorgebracht waar Marieke en ik een grappige babbel hadden met Cyril, een Fransman die in Beijing studeert en die ik in Shanghai ontmoet had. Hij speelt ook rugby in China en komt in maart eens in Chongqing spelen...

Beijing huanying ni! 北京欢迎你! Welcome to Beijing

Na vier dagen in Beijing vertoefd te hebben, waarvan drie met Marieke en Johan, staan we op het punt de taxi naar het treinstation te nemen en daar de trein richting Taiyuan te nemen. De slaaptrein vertrekt om 22u27 en ca. 7u komen we aan. Daar zullen we het Shanxi Museum bezoeken die de lange gekleurde geschiedenis van de provincie Shanxi uit de doeken doet.
Ons driedaagse verblijf in Beijing was met een overdosis cultuur gevuld. Nadat Marieke en Johan woensdag waren geland en ingecheckt in de jeugdherberg, deden we eerst een restaurantje aan om allemaal wat op krachten te komen. Vervolgens namen we een taxi richting het Zomerpaleis waar we een mooie wandeling maakten doorheen het uitgestrekte park. Het weer was ronduit schitterend: een stralende winterzon die als lente aanvoelde (en dit gedurende ons hele verblijf in Beijing). Moe maar voldaan loodste ik Marieke en Johan een typisch Chinees restaurant binnen waar we veel bekijks genoten van Chinese klanten. We waren namelijk de enigste buitenlanders en voor sommigen onder ons was het de eerste keer dat ze met stokjes aten. Johan gaf dit al vlug op en schakelde quasi onmiddelijk op een lepel over. Een welverdiende nachtrust volgde.
De volgende ochtend om 6u10 uit de veren, vlug onder de douche en dan aan de balie van de jeugdherberg wachten op een busje. We hadden een uitstap naar de Chinese Muur geboekt die door de jeugdherberg georganiseerd werd. Rond 9u30 kwamen we in Jinshanling aan waar we een tocht van 10km op een minder bekend en minder gerestaureerd stuk muur maakten. Het was zijn geld dubbel en dik waard. Prachtig landschap, stralende zon, weinig volk, rustig...het zweet droop van onze rug en al snel speelden we onze jassen en sjaals uit. Trappen omhoog en omlaag, hier een daar enige behendigheid vereist. Nadat we wat gerecupereerd waren in een cafeetje, stapten we om 13u30 opnieuw het minibusje richting Beijing centrum op . Bijna de hele rit geslapen. 's Avonds waagden we ons nog buiten voor een rondwandeling op het Tian'anmen plein die prachtig verlicht was. Marieke was doodmoe en stijf (nog altijd, tis toch zo'n duds) en viel bijna ter plaatse in slaap op de metro (foto volgt).
Vandaag weer een druk schema: eerst naar een park van waar we een mooi zicht hadden over de Verboden Stad. Johan en Marieke waren erg onder de indruk van de Chinese aangeboren sportiviteit: jongeren en oudjes die staan te dansen, te airobicen, te Taichi-en, te zingen... Allemaal een zeer sociaal gebeuren. Zoals Johan het verwoordde:"het heerst gelijk een feeststemming". Daarna bezochten we de Verboden Stad, de must-see attractie van Beijing en China en het is wel heel indrukwekkend. Onderdompeld in de Ming- en Qingdynastie, wandelden we tussen de keizerlijke verblijven, de bediendenhuisjes en kolossale poorten. Vervolgens stapten we op de metro richting de Tempel van de Hemel, een park dat ook bruiste van de sportieve en muzikale Chinezen. We genoten er van een simpele picknick in de zon en slenterden door het park en bewonderden de bouwwerken die gebruikt werden in keizerlijk China om de maankalender, feestdagen,... vast te leggen. Toen bleek dat we nog tijd over hadden, gingen we nog naar het Olympisch Dorp waar we over een erg brede laan voort tjaffelden in de schaduw van de water cube en het vogelnest. We verwenden onszelf met een drankje terwijl we Chinezen uitlachten op de plaatselijke schaatspiste. Dan terug richting jeugdherberg, onderweg een Indisch restaurant aangedaan en nu de bagage ophalen en richting station.

好久不见 Long time no see

Gegroet dierbare lezers,

Nadat ik jullie voor een heel lange periode in de steek gelaten heb, nu toch eindelijk de poging ondernemen om weer de draad op te pikken met mijn blog. Ksta op het punt naar Beijing te vertrekken (morgenochtend) waar ik op 5 februari eindelijk mijn vriendin zal terugzien. Automatisch moet ik hierbij aan het zinnetje "Met veel geduld bereikt de slak de ark" denken.
Marieke, haar pa en ik gaan van 5 februari tot en met 23 februari een rondreis doorheen China maken. De reisroute doet Beijing, Taiyuan, Pingyao, Xi'an, Chongqing, Lijiang, The Tiger Leaping Gorge, Shangri-la, Guilin, Longsheng en Yangshuo aan. Volgens mij wordt deze laatste ook meteen het hoogtepunt van onze reis ('het beste voor laatst bewaren'). Natuurlijk zal, zoals bij elke reis, veel afhangen van het feit of de weergoden ons al dan niet gunstig gezind zijn.
In de periode van 'internet silince' heb ik ook enkele reisjes gemaakt, zij het een pak korter dan de hierboven beschreven rondreis. Zo heb ik begin november mijn Belgische vriend Jan op bezoek gehad. Nadat we hem een rondleiding in Chongqing hadden gegeven en nadat hij zich als een fervent vliegeraar had bewezen, begaven we ons naar een reisbureau om een cruise naar de Drie Kloven Dam te boeken. Na ruim anderhalf uur onderhandelen hadden Jan en ik een cruise vastgelegd voor 780rmb (€78). Voor deze prijs reisden we eerst drie uur per bus naar een aanlegplaats van het schip. Vervolgens namen we onze intrek in een scheepshut voor 6 personen. Dit wil zeggen, drie stapelbedden en badkamer. Wij waren met vijf en hadden nog een gepensioneerde Chinese man als kajuitgenoot. De cruise zelf besloeg vier dagen en drie nachten op het schip. Onderweg waren vijf bezoekjes inbegrepen in de prijs: drie tempels, een boottocht in de "kleine drie kloven" en natuurlijk de Drie Kloven Dam.
De tempels waren niet echt het bezoeken waard. Bovendien meerden we op de raarste tijdstippen aan (vb midden in de nacht) om dan tempel of klooster te bezichtigen. Dus niet onder de beste omstandigheden. De bootexcursie doorheen de "kleine drie kloven" was echter zeker het ziene waard. Jammergenoeg was het een hele dag strontweer. Maar dit weerhield er ons niet van om ons te laten overweldigen door de omgeving. Bomen waarvan de kruin nog amper boven water kwam, gaven een mooie indicatie van de gevolgen van de Drie Kloven Dam.
Bij de tocht naar de Drie Kloven Dam zelf, stelde ik me niet veel voor. Mijn verwachting was: het is een dam gelijk een ander, een muur die water tegenhoudt en deze muur heeft miljoenen mensen verplicht hun huis achter te laten en te verhuizen en ook de fauna en flora heeft zijn tol moeten betalen. Dus dit is een zeer omstreden "muur", een mastodont van gewapend beton. En veel meer dan een betonnen muur was er ook niet te zien. Not my cup of tea. Maar omdat we nog enkele uren de tijd hadden voordat de boot rechtsomkeer maakte, verkenden we het stadje aan de dam en zo kwamen we aan de oever van het stuwmeer terecht. De dam mag dan wel geen esthetische schoonheid zijn, maar het stuwmeer en omgeving maakten wel een diepe indruk op me. Ik denk dat ik er een vol uur gezeten heb, in mijn eentje muziek beluisterend en foto's nemend. Het lichtspel was adembenemend en vergde wat tijd om tot me te laten doordringen. (klik op de link om foto's te zien)
De momenten op de boot vulden we met films bekijken, kaartspelletjes en naar buiten kijken. De laatste nacht op het schip hadden we onze witte donsdekens verzameld en ons op het dek gezet en naar de sterren gekeken. Een mooie heldere nacht met ettelijke vallende sterren. Na een heldere nacht volgde een stralende ochtend. Het beste weer van de hele cruise was tijdens de laatste halve dag. Toen hebben we ons op het zonsovergoten bovendek genesteld en gewoon genoten...

Voor mensen met facebook, voeg me gerust toe als "vriend" dan zal je veel vlugger foto's of nieuws van me vernemen.

Foto's bijgewerkt

Dompel jezelf onder in "De wondere wereld van Klaas" en mijmer weg