Vervolg reisverslag

De taxirit vanaf onze jeugdherberg in Beijing tot het treinstation was verweg de grappigste taxirit van mijn leven. In plaats van eenvoudigweg naar de radio te luisteren, haalde de chauffeur zijn zangtalenten boven en zat hij bijna de hele rit te zingen. Hij vroeg ons of we een liedje konden zingen en we begonnen met een Chinees liedje "gongxi gongxi gongxi ni" maar dat was niet goed, hij verwachtte een liedje in onze taal. Toen we in het treinstation aankwamen vroeg hij om een zinnetje in het Nederlands te vertalen. Toen ik antwoordde: "Naar boven gaan" herhaalde hij dit vol enthousiasme; "naal boven gaan". Na een paar keer herhalen evolueerde deze zin al naar: "naal de tlopen gaan" wat best wel grappig was.
De treinrit naar Taiyuan verliep vlekkeloos. Om 23u20 vertrokken we in Beijing en om 7u kwamen we ter plaatse aan. Vooraf had ik gezegd dat: "als we een dag slecht weer kunnen permitteren, dan is het vandaag". Zo kwamen we uit de trein in de sneeuw terecht. Ik had er vooraf nooit rekening mee gehouden dat we misschien met sneeuw te maken zouden krijgen. Snel met onze valiezen een restaurantje binnengestapt om een Chinees ontbijt te nemen, dumplings met vettige broodjes (smaakt een beetje naar oliebollen). Bij het naar buiten gaan betaalden we 5kuai voor 3 personen. Kversta nog altijd niet hoe ze maar een halve euro aanrekenden...Taxi in richting het Shanxi Provinciaal Museum dat volledig gratis bleek te zijn. Hier een beetje onze Chinese cultuur en geschiedenis opgekrikt. Het was best wel interessant maar in het vervolg zou ik direct van Beijing naar Pingyao reizen... Aangezien het nog altijd sneeuwde, reden de lange afstandsbussen niet. Niet echt een probleem als je weet dat buiten het busstation een meute taxichauffeurs reizigers staan op te wachten. Toen ik een van hen vertelde dat ik in Pingyao wilde geraken, kwamen ze als vliegen op mij af. Johan en Marieke stonden vanop een afstandje toe te kijken en hadden er redelijk leute mee. Ik maar onderhandelen. Uiteindelijk een taxi voor 350kuai. Naar Chinese maatstaven is dit veel geld maar toch slaagde de taxichauffeur erin om het eerste deel van de rit de oren van mijn kop te zagen. Hij zei dat het tolgeld niet was inbegrepen. Na gevraagd te hebben hoeveel dit bedroeg, antwoordde hij "50". Dan zei ik: "ok, kzal wel zien" (en zelf wel in de gaten houden hoeveel het kost). Onderweg twee tolbarrieres tegen gekomen. Een van 10rmb en een van 5. Dus op het einde van de rit betaalde ik hem 365rmb. Hij was nogal ontgoocheld en zei dat ik 400 moest betalen. Toen heb ik hem maar vlakaf gezegd dat hij gelogen had over het tolgeld en dat ik maar al te goed wist dat 350rmb een goede prijs was. Achteraf nog eens nagevraagd in de jeugdherberg in Pingyao waar de bazin me vertelde dat ze al voor 300kuai rijden. Zo zie je maar dat Chinezen altijd geld proberen te slaan uit buitenlanders. Mijn startprijs was 500...begin maar te onderhandelen.
Tijdens de taxirit naar Pingyao klaarde het weer op en toen we aankwamen, lag Pingyao bedekt onder een sneeuwtapijt. Het oude stadsgedeelte van Pingyao is Unesco werelderfgoed. De huizen en 6km lange omwalling zijn in traditionele Mingstijl opgetrokken. De sneeuw zorgde voor een extra feeerieke sfeer. Toen we ons goed en wel in de jeugdherberg gesetteled hadden en wat op krachten gekomen waren met een warme kop thee die we gratis kregen, verkenden we de hoofdstraten van Pingyao tijdens een korte avondwandeling. De volgende dag kochten we dan onze toegangstickets (12euro pp) waarmee je op de stadsmuren kan en meer dan 20 locaties in het stadje kan bezoeken. Wij hebben ons echter beperkt tot de 6km lange rondwandeling op de stadsmuren en dan een siesta genoten want Marieke en Johan waren redelijk moe. Toen de avond aanbrak, begaven we ons weer op straat. Omwille van het Lantaarnfestival dat exact twee weken na Chinees Nieuwjaar valt, bij de eerste volle maan, werd er overal vuurwerk afgeschoten en weerklonk het lawaai van voetzoekertjes. Johan en Marieke gaven al snel toe dat ze nog nooit zoveel vuurwerk hadden gezien (en neem het van mij aan dat het nog niets was in vergelijking met Chinees Nieuwjaar). De volgende dag namen we de lange afstandsbus naar Xi'an waar we een 7-tal uren later aankwamen.
In Xi'an namen we onze intrek in een enorme jeugdherberg dicht bij de zuidpoort van het oude stadsgedeelte. 's Avonds dan nog de Moslimwijk gaan verkennen. Echt een gezellig buurt om in rond te slenteren. Ideaal om souveniers te kopen... De volgende dag namen we de bus naar het wereldberoemde terracottaleger van Xi'an. Het museum viel mij persoonlijk een beetje tegen, niet omwille van de terracottasoldaten (die waren precies zoals ik verwacht had) maar omwille van het schrijnende tekort aan historische achtergrond info. Er was een inleidende videotentoonstelling maar de film was minstens 20 jaar oud, stond nog op rollen waardoor de kwaliteit doorheen de jaren aan zich te wensen liet. Digitalisering zou hier geen slechte investering zijn. Iedereen die ooit van plan is China en Xi'an te bezoeken, raad ik ten zeerste aan om een audioguide te huren aan de ingang (toch als je geinteresseerd bent in de geschiedenis rond deze monumentale graftombe). Na een middagmaal in de KFC (Kentucky Fried Chicken) namen we de taxi richting het "Banpo Neolitisch Museum". Dit museum, dat aanvankelijk heel groots gezien was maar nu in staat van verval is, herbergt de archeologische vondsten van een oude Chinese neolitische cultuur ca. 4500 v.C. De bijgebouwen zijn echt wel dringend aan een update toe maar het hoofdgebouw mag er best wel wezen. In tegenstelling tot het terracottaleger vond ik hier wel de nodige achtergrondinformatie. Toch al bij al gemengde gevoelens over dit museum. De archeologische vondsten zijn zeker boeiend maar de staat waarin het hele museumdomein verkeerd kan echt wel beter. Dan taxi richting de Big Goose Pagoda. Ook een van de hoogtepunten van Xi'an. Gewoon op het gemak in dit park rondgeslenterd waarna we genoeg cultuur voor die dag hadden opgedaan. De avond in de bar van de jeugdherberg doorgebracht waar Marieke en ik een grappige babbel hadden met Cyril, een Fransman die in Beijing studeert en die ik in Shanghai ontmoet had. Hij speelt ook rugby in China en komt in maart eens in Chongqing spelen...