Vanuit Xi'an vlogen we naar Chongqing om Johan en Marieke een beetje vertrouwd te maken met mijn dagelijkse leefomgeving hier en niet omdat er hier spectaculaire toeristische bezienswaardigheden te zien zijn. 'Slechts' een grote metropolis met ontelbare woonappartementen, ultramoderne centra, verloederde steegjes, rochelend
e Chinezen... you've got the picture. Onszelf verwend met een Starbucks koffie (want dat is hier bijna de enige koffie die de naam koffie waard is), de ondergrondse (en minder legale) winkelstad verkend, een mp3 gekocht voor Marieke... Om ons toch eens aan deze drukke stad te onttrekken, maakten we een daguitstap naar Wulong, naar de 'Three Natural Airbridges'. Dit was mijn eerste uitstap met Ruben in China en ik vond dit zodanig indrukwekkend dat ik vond dat Johan en Marieke dit beslist ook moesten zien. Jammergenoeg was ik minder op mijn gemak omdat ik besefte dat we een heel krap tijdsschema hadden om dit te bezoeken. De trein vertrok slechts om 11u en kwam pas rond 15u aan. Dan snel de taxi in naar het domein om van 15u30 tot 17u het park te kunnen bezichtigen. Dan ons terughaasten naar het station om de trein terug naar Chongqing te halen. Ondanks het feit dat we veel langer onderweg geweest zijn dan dat we ter plaatse waren, vonden Johan en Marieke Wulong heel erg de moeite. En onder het motto: "Ge moet er iets voor over hebben om iets te willen zien" waren de 'lange' (naar Chinese maatstaven 'korte') treinritten al snel vergeten. Na twee dagen in Chongqing te hebben doorgebracht, splitste ons reisgezelschap op. Johan vloog naar Nanning terwijl Marieke en ik naar de provincie Yunnan afreisden.
We landden in Lijiang vanwaar we meteen doorreisden naar de 'Tiger Leaping Gorge'. Twee uur later kwamen
we ter plaatse en namen we de tijd om op adem en krachten te komen. Na een goede lunch in Jane's Guesthouse (ik dronk twee bananenmilkshakes) vatten we onze tweedaagse trektocht doorheen de 'Tiger Leaping Gorge' aan. Het grootste verschil met het reisgedeelte ervoor, was dat de provincie Yunnan aangenaam warm was, om niet te zeggen 'heet'. We wandelden in een machtig, indrukwekkend en zonovergoten landschap (zie foto). De hemel was helderblauw, constant zicht op de Lange Rivier (die er hier nog proper uitziet), bergmassieven op de achtergrond...wat kan een mens zich nog meer wensen? Onderweg heb ik zelfs al reukerwten in bloei gezien die me aan mijn pepe en zijn moestuin deden denken. Bloeiende reukerwten hafweg februari, iets waar hij alleen maar kan van dromen denk ik.
De tocht zelf was niet te onderschatten. Allemaal kleine wandelweggetjes (net het soort dat ik het leukst vind) die ofwel steil omhoog of steil omlaag liep. Een vlak stuk was eerder uitzondering dan algemene regel. Na een goeie twee uur doorwandelen, bereikten we een eerste grote jeugdherberg. Omdat we alletwee wel wat rust konden gebruiken, besloten we hier wat verfrissingen te nuttigen. Tot onze verbazing kregen we van de vriendelijke bazin gratis muntthee die echt lekker en verfrissend smaakte. Daarna elk nog een frisdrank, een bezoek aan het Chinese toilet met mooi uitzicht en we konden de hitte weer zwoegend trotseren. Drie en een half uur later (rond 19u30) kwamen we aan in de 'Tea and Horse Guest House'. Onderweg niet veel 'speciaals' (behalve hetgeen ik beschreven heb) tegenkomen behalve enkele mensen langs de weg die wandelaars fruit, drank of 'softdrugs' proberen te verkopen. Best wel grappig... In de 'Tea and Horse Guest House' waar we besloten te overnachten, ontmoetten we een groep Engelsen (die elkaar voordien ook nooit hadden gezien), een Zweedse en een Chinees. Met hen genoten we van een gevarieerd Chinees avondmaal, deelden de rekening en hadden nog een gezellige avond. Verreweg het bijzonderste was het moment waarop de elektriciteit in deze plaats uitviel waarop we ons naar buiten haastten om de sterren te bezichtigen. Ik denk dat ik nog nooit zoveel sterren in een blik heb gezien. Machtig! De volgende ochtend hervatten we onze tocht rond 9u. Om 12u bereikten we ons eindpunt 'Tina's Guest House'. Na het middagmaal daalden we van hieruit af naar de 'middle rapids', de stroomve
rsnelling in het midden van de Tiger Leaping Gorge waar de Tiger Leaping Stone ligt. Na een afdaling van ca. 30min bereikten we de Lange Rivier en de Tiger Leaping Stone. Volgens de legende zou een tijger vanaf deze steen van de ene kant van de kloof naar de andere hebben gesprongen. Naar mijn bescheiden mening is dit dikke zever aangezien de ene kant van de kloof een loodrechte rotswand is. Dus ik vertoef in duisternis als ik probeer te achterhalen hoe en waarom een tijger in godsnaam van de ene kant naar de andere zou springen. Tjah, misschien moeten we er ons gewoon niet te veel vragen bij stellen. Het blijft een mooie plaats om te zien. (De foto rechts is vanop de Tiger Leaping Stone getrokken) De beklimming terug naar Tina's Guest House stelde ons motto "je moet er iets voor over hebben als je iets wilt zien" echt wel op de proef. Kdenk dat vooral Marieke dat motto erg in vraag heeft gesteld en bij momenten misschien zelfs heeft vervloekt. Erg lastige klim. Terug boven namen we een minibus terug naar Jane's Guest House om onze bagage op te halen. Vandaar reisden we voort naar Shangri-la met Olivia, een Engels meisje, in ons gezelschap...
ps Sylvie: De miniatuur terracottasoldaatjes waarover je het had, heb ik ook. Khad ze van mijn pa gekregen na het afronden van mijn derde bachelor Chinees. Waarschijnlijk had hij ze ergens op een rommelmarkt op de kop getikt. Op het domein van het terracottaleger-museum waren er tal van verkopers die dit aan de man probeerden te brengen. Het goedkoopste (en eigenlijk belachelijke) bedrag dit ik ervoor gehoord heb, was 5kuai ofwel een halve euro. Ik weet niet hoeveel mijn pa ervoor betaald heeft, maar het zal wel iets meer geweest zijn (denk ik), reiskosten inbegrepen enzo ;) Geef toe, je zou niet denken dat je het zo goedkoop kunt maken. Lang leve 'made in China'!
e Chinezen... you've got the picture. Onszelf verwend met een Starbucks koffie (want dat is hier bijna de enige koffie die de naam koffie waard is), de ondergrondse (en minder legale) winkelstad verkend, een mp3 gekocht voor Marieke... Om ons toch eens aan deze drukke stad te onttrekken, maakten we een daguitstap naar Wulong, naar de 'Three Natural Airbridges'. Dit was mijn eerste uitstap met Ruben in China en ik vond dit zodanig indrukwekkend dat ik vond dat Johan en Marieke dit beslist ook moesten zien. Jammergenoeg was ik minder op mijn gemak omdat ik besefte dat we een heel krap tijdsschema hadden om dit te bezoeken. De trein vertrok slechts om 11u en kwam pas rond 15u aan. Dan snel de taxi in naar het domein om van 15u30 tot 17u het park te kunnen bezichtigen. Dan ons terughaasten naar het station om de trein terug naar Chongqing te halen. Ondanks het feit dat we veel langer onderweg geweest zijn dan dat we ter plaatse waren, vonden Johan en Marieke Wulong heel erg de moeite. En onder het motto: "Ge moet er iets voor over hebben om iets te willen zien" waren de 'lange' (naar Chinese maatstaven 'korte') treinritten al snel vergeten. Na twee dagen in Chongqing te hebben doorgebracht, splitste ons reisgezelschap op. Johan vloog naar Nanning terwijl Marieke en ik naar de provincie Yunnan afreisden.We landden in Lijiang vanwaar we meteen doorreisden naar de 'Tiger Leaping Gorge'. Twee uur later kwamen
we ter plaatse en namen we de tijd om op adem en krachten te komen. Na een goede lunch in Jane's Guesthouse (ik dronk twee bananenmilkshakes) vatten we onze tweedaagse trektocht doorheen de 'Tiger Leaping Gorge' aan. Het grootste verschil met het reisgedeelte ervoor, was dat de provincie Yunnan aangenaam warm was, om niet te zeggen 'heet'. We wandelden in een machtig, indrukwekkend en zonovergoten landschap (zie foto). De hemel was helderblauw, constant zicht op de Lange Rivier (die er hier nog proper uitziet), bergmassieven op de achtergrond...wat kan een mens zich nog meer wensen? Onderweg heb ik zelfs al reukerwten in bloei gezien die me aan mijn pepe en zijn moestuin deden denken. Bloeiende reukerwten hafweg februari, iets waar hij alleen maar kan van dromen denk ik.De tocht zelf was niet te onderschatten. Allemaal kleine wandelweggetjes (net het soort dat ik het leukst vind) die ofwel steil omhoog of steil omlaag liep. Een vlak stuk was eerder uitzondering dan algemene regel. Na een goeie twee uur doorwandelen, bereikten we een eerste grote jeugdherberg. Omdat we alletwee wel wat rust konden gebruiken, besloten we hier wat verfrissingen te nuttigen. Tot onze verbazing kregen we van de vriendelijke bazin gratis muntthee die echt lekker en verfrissend smaakte. Daarna elk nog een frisdrank, een bezoek aan het Chinese toilet met mooi uitzicht en we konden de hitte weer zwoegend trotseren. Drie en een half uur later (rond 19u30) kwamen we aan in de 'Tea and Horse Guest House'. Onderweg niet veel 'speciaals' (behalve hetgeen ik beschreven heb) tegenkomen behalve enkele mensen langs de weg die wandelaars fruit, drank of 'softdrugs' proberen te verkopen. Best wel grappig... In de 'Tea and Horse Guest House' waar we besloten te overnachten, ontmoetten we een groep Engelsen (die elkaar voordien ook nooit hadden gezien), een Zweedse en een Chinees. Met hen genoten we van een gevarieerd Chinees avondmaal, deelden de rekening en hadden nog een gezellige avond. Verreweg het bijzonderste was het moment waarop de elektriciteit in deze plaats uitviel waarop we ons naar buiten haastten om de sterren te bezichtigen. Ik denk dat ik nog nooit zoveel sterren in een blik heb gezien. Machtig! De volgende ochtend hervatten we onze tocht rond 9u. Om 12u bereikten we ons eindpunt 'Tina's Guest House'. Na het middagmaal daalden we van hieruit af naar de 'middle rapids', de stroomve
rsnelling in het midden van de Tiger Leaping Gorge waar de Tiger Leaping Stone ligt. Na een afdaling van ca. 30min bereikten we de Lange Rivier en de Tiger Leaping Stone. Volgens de legende zou een tijger vanaf deze steen van de ene kant van de kloof naar de andere hebben gesprongen. Naar mijn bescheiden mening is dit dikke zever aangezien de ene kant van de kloof een loodrechte rotswand is. Dus ik vertoef in duisternis als ik probeer te achterhalen hoe en waarom een tijger in godsnaam van de ene kant naar de andere zou springen. Tjah, misschien moeten we er ons gewoon niet te veel vragen bij stellen. Het blijft een mooie plaats om te zien. (De foto rechts is vanop de Tiger Leaping Stone getrokken) De beklimming terug naar Tina's Guest House stelde ons motto "je moet er iets voor over hebben als je iets wilt zien" echt wel op de proef. Kdenk dat vooral Marieke dat motto erg in vraag heeft gesteld en bij momenten misschien zelfs heeft vervloekt. Erg lastige klim. Terug boven namen we een minibus terug naar Jane's Guest House om onze bagage op te halen. Vandaar reisden we voort naar Shangri-la met Olivia, een Engels meisje, in ons gezelschap...ps Sylvie: De miniatuur terracottasoldaatjes waarover je het had, heb ik ook. Khad ze van mijn pa gekregen na het afronden van mijn derde bachelor Chinees. Waarschijnlijk had hij ze ergens op een rommelmarkt op de kop getikt. Op het domein van het terracottaleger-museum waren er tal van verkopers die dit aan de man probeerden te brengen. Het goedkoopste (en eigenlijk belachelijke) bedrag dit ik ervoor gehoord heb, was 5kuai ofwel een halve euro. Ik weet niet hoeveel mijn pa ervoor betaald heeft, maar het zal wel iets meer geweest zijn (denk ik), reiskosten inbegrepen enzo ;) Geef toe, je zou niet denken dat je het zo goedkoop kunt maken. Lang leve 'made in China'!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten