Steracteur, sterstudent...

ik, de 'Frank Boomans van China' en Jean-Phillipe

Een jaar in het buitenland studeren, is verre van gratis. Ook al heb je een volledige beurs die al heel wat kosten dekt; de vliegtuigtickets, de verblijfplaats, de studiekosten (die een pak hoger liggen dan in België), een ziekteverzekering en een vast maandelijks bedrag als leefgeld. Maar sowieso moet je een aantal zaken aanschaffen om je thuis te voelen in een land dat niet het jouwe is: voor mij kwam dit voornamelijk neer op een gitaar en goeie computerboxen (muziek is nu eenmaal een heel belangrijk deel van mijn leven). Daarnaast moest ik ook nog een gsm kopen die Chinees kan typen. En maak daar maar twee gsm's van want ik heb ook al het geluk gehad om mijn eerste gsm te verliezen in een taxi, stom, maar helaas ben ik niet de enigste. Maar liefst 3 vrienden hebben hetzelfde tegengekomen. Andere vrienden krijgen dan weer te maken met het "proletarisch winkelen van gsm's", maar wat had je verwacht in een land waar het proletariaat regeert?! Om een lang verhaal kort te maken, ik spendeerde aanvankelijk heel wat geld om mij te settelen en als je ook nog wat wil zien van het land, dan moet je er ook iets voor over hebben...ik moest maken dat er brood op de plank kwam (want het beursgeld liet op zich wachten en de wisselkoers helaas gekelderd waardoor ik mijn visakaart probeer te sparen).

Reddende engel Jean-Phillipe Trottier, een Canadese vriend uit de regio rond Montreal, vroeg of ik wat wilde bijverdienen door een bijrolletje te spelen in een Chinese nationale soap. Ik wist al van voor ik naar China vertrok dat buitenlanders vaak gevraagd worden om te "acteren" (in China is acteren doorgaans gelijk aan "overacting", afgrijselijk om te zien maar Chinezen lepelen het binnen als zoete pap). Ergens had ik gehoopt om dit eens te mogen meemaken, meespelen in een Chinees programma, maar nooit had ik gedacht dat het me zo in de schoot geworpen ging worden. Bovendien was het niet het eerste het beste programma, nope, een soap op de nationale zender die degelijk geacteerd is (mezelf niet inbegrepen) en die wel degelijk werk maakt om scènes vanuit verschillende standpunten te filmen. Laat het ons voor het gemak een Chinese versie van "Thuis" noemen.
Toen Phillipe mij dit allemaal vertelde en toonde, stemde ik enthousiast in, niet zozeer omdat ik geld zou verdienen maar omdat ik eens de atmosfeer van een filmset kon opsnuiven als actieve deelnemer, niet als passieve toeschouwer. Dus ik content en Jean-Phillipe ook want een maat van hem had op het laatste moment afgebeld en hij moest zorgen voor een vervanger...doet me denken aan een zegswijze, iets met 'brood' en 'dood'. Het enigste dat ik nodig had voor de draaidag was een kostuum en aangezien ik het mijne bewust in België had achtergelaten met het idee om in China een pak op maat te laten maken, moest ik dringend gaan shoppen. Jammergenoeg kon ik omwille van tijdsnood niet bij een kleermaker langsgaan.
Al vernomen van andere "stervrienden" dat een filmdag redelijk saai is omdat het tergend traag verloopt. Dit was ook te merken aan het filmschema want oorspronkelijk was onze filmdag gepland op donderdag 16 oktober maar telkens een dag uitgesteld tot uiteindelijk de dag aanbrak waarop ik potten zou breken als topacteur in de Chinese soap " 道德底线 daode dixian", in het Engels vrij vertaald als "The Bottomline of Morality".
Om 16u werden we opgehaald door een kerel die verantwoordelijk was voor de casting. Hij voerde ons naar een ziekenhuis in Chongqing waar de opnames voor die bepaalde episode voornamelijk plaatsvonden. Een belangrijk personage had namelijk een zwaar verkeersongeval gehad ergens in Australië. De dokter en verpleegsters (allemaal 'stervrienden' van mij) hadden al het nodige gedaan om hem te redden maar het mocht niet baten. De opnames voor deze scenes hadden dagen in beslag genomen en nu kwamen Phillipe en ik op de proppen...
We gingen een verlaten deel van het ziekenhuis binnen en je merkte meteen dat er hier een filmcrew campeerde; camera's, belichting, kabels, maar ook gewone zaken zoals waterkokers, snacks...we werden meteen naar een kamer gebracht om ons om te kleden. Daar kregen we ook het Chinese script in onze handen gestopt waarvan we verondersteld werden om onze tekst zelf te vertalen naar het Engels. We kregen een typische rol toebedeeld: we waren beiden inspecteurs van de Australische politie en we moesten langsgaan bij de echtgenote van het overleden personage om enkele vragen te stellen over haar man. De vrouw in kwestie was kapot van verdriet waardoor haar broer ons te woord stond. Ik denk dat iedereen dergelijke scenes wel herkent uit andere films of series. Omdat de draaitijden al serieus achterliepen op schema, kregen we geen tijd om ons script door te lezen in het Chinees, laat staan een degelijke vertaling te maken van onze lijntjes. Dan maar à l' improviste...
Foto links: het decor van onze scene, vooral veel kabels, lichten, lichtschermen en veel mensen (voor de Chineessprekenden onder ons; 中国人太多了!)
De regisseur van de soap stelde ons voor aan onze tegenspelers en met hen doorliepen we ook snel eens de scene. Zonder veel boe of ba werden we dan maar voor de leeuwen geworpen. Tijdens track 1 van die scene was ik behoorlijk zenuwachtig, niet omdat ik voor de camera stond maar omdat ik het gevoel had dat we niet goed waren voorbereid maar blijkbaar is dat allemaal geen probleem want ze doen verschillende tracks vanuit verschillende standpunten en wat de kijker te zien krijgt is een compilatie van de beste fragmenten uit de verschillende tracks. 'k Vrees dat ons Engels ook soms Engels met haar op is, maar dit was slechts "peanuts" bij de weelderige haarbos die het Engels van onze tegenspeler tooide.

foto rechts: Phillipe en ik maken onze intrede in de filmbussines

Al bij al verliep alles op wieltjes en in een groot uur waren we binnen en buiten. Ons contract vermelde een prijs voor zolang de opname duurde, niet per uur, dus hoe sneller het verliep hoe meer je verdiende per uur. Dit bracht voor mij 400rmb in het laadje, 40 euro in een uur. Zeker niet slecht voor een beginnend acteur maar ik was vooral een nieuwe ervaring rijker.

Een ander camerastandpunt: onze tegenspeler acteer nu tegen
imaginaire tegenspelers. Phillipe en ik staan buiten beeld en zeggen gewoon onze tekst.
Dit alles om een beter beeld per personage te krijgen.

ps: De aflevering wordt binnen een goede anderhalve maand op de Chinese televisie uitgezonden. Van zodra ik weet waar je het kan downloaden op internet, zal ik het laten weten.