Ander en Beter

de sticky cards game (zie verder) in de iets te kleine kamer

De eerste maand leefden we eigenlijk in een degelijke kamer die net iets te klein was om comfortabel in te leven met twee. We hadden niet eens de plaats om met op hetzelfde moment te studeren aangezien er maar één tafel/bureau was. Halfweg oktober hadden we dan ook besloten om nog eens onze ‘stoute schoenen’ aan te trekken en opnieuw de administratieve rompslomp te trotseren.

Eerst deden we ons beklag bij Mister Gao, de persoon die zowat alles regelt voor de buitenlanders en ongeveer onze bemiddelaar is bij alles wat met administratieve zaken te maken heeft. Hij ziet ons waarschijnlijk niet zo graag afkomen want hij weet ondertussen maar al te goed dat we hem ‘vereren’ met een bezoekje om hem ‘lastige’ vragen te stellen. In feite is elke vraag een lastige vraag want dat betekent ‘werk’.

- Nu eerst een kort intermezzo om je een beeld te geven van de administratie -

De Chinezen die in het kantoor voor de internationale studenten werken, blinken echt uit in het ‘doen-alsof-ze-druk-bezig-zijn’. Dus probeer maar eens bijkomend werk in hun drukke werkschema te passen.

Drie mensen zijn werkzaam in dat kantoor, maar slechts één persoon lijkt te beseffen dat buitenlanders - in het bijzonder westerlingen - een andere bureaucratische snelheid gewend zijn; Mister Gao. Als je een vraag stelt aan de andere twee ‘bezige bijtjes’ dan verwijzen ze je steevast door naar Mister Gao. Ondertussen stelt niemand nog vragen aan hen. En als je op ‘onbewaakte’ momenten (= wanneer je eigenlijk in de les hoort te zitten) hun kantoor binnenstapt, betrap je hen doorgaans met een krant in de hand of verstoor je hun ‘thee-klets’. Ja, de werkdruk ligt hier hoog…

Algemene conclusie: eigenlijk runt Mister Gao dat kantoor in zijn eentje. Maar ja, hij is dan ook het hoofd van het kantoor. Ze slagen er toch nog in om de meest competente personen op de sleutelposities aan te stellen. Bijgevolg heeft hij ook de brute pech dat iedereen naar hem komt als er zich één of ander probleem voordoet.

- Terug de draad oppikken: de te kleine kamer –

Toen Ruben en ik Mister Gao confronteerden met ons ‘ernstig’ probleem, was zijn eerste reactie: “ei mannen, das mijn bevoegdheid niet…” Ergens kwam dit niet echt onverwacht aan; waarom zou je extra werk doen als je het kan afschuiven op iemand anders?! Misschien werkt deze strategie bij de meeste ander mensen maar Mister Gao weet maar al te goed dat de ‘Belgen’ niet graag van het kastje naar de muur gestuurd worden en zich bovendien vastbijten in een probleem tot het is opgelost (kheb hier zowat een reputatie op dat vlak opgebouwd, zo hebben wij, Belgen, als eerste onze definitieve verblijfsvergunning gekregen, hebben we ervoor gezorgd dat er een beetje schot in de zaak kwam bij het storten van ons beursgeld…) If you want to get things done, dan kan een beetje haar op je tanden geen kwaad (en aan de juiste touwtjes trekken helpt ook wel aardig). En wie heeft er ook alweer gezegd dat van alle Galliërs de Belgen de dappersten waren?

Na een beetje discussiëren, pleegde Mister Gao een telefoontje om te informeren of er geen grotere kamer beschikbaar was (telefoontje = werk). We kregen een ‘njet’. Ontgoocheld dropen Ruben en ik af.

We maakten al plannen om misschien met enkele vrienden een appartement te huren (huurprijzen zijn hier zeer degelijk, om niet te zeggen laag) maar toen we die avond terugkeerden naar onze kleine kamer, sprak de ‘shifu 师傅 ’ (beleefde aanspreking voor bedienden) van het studentenhuis ons aan. In een quasi onverstaanbaar dialect brabbelde hij: “Kheb vernomen dat jullie een grotere kamer willen. Neem eens een kijkje in kamer 510 en weet me te zeggen of die jullie bevalt.” Vol enthousiasme stoven we de trap op richting het vierde verdiep. Door het kamernummer – een even getal – wisten we eigenlijk al aan welk type kamer we ons konden verwachten. Je zag duidelijk dat ze de kamer voor ons in orde aan het zetten waren…

De volgende voormiddag mochten we al verhuizen (werkdruk bij gewone arbeiders ligt wel degelijk hoog). Blijkbaar bleek het niet zo onmogelijk om een nieuwe en grotere kamer te voorzien. Nieuwe conclusie over de Chinese manier van doen tegenover buitenlanders: heel vaak zeggen ze dat iets onmogelijk is maar vijf minuten later is er één of ander mirakel voorgevallen en krijg je alsnog hetgeen je gevraagd hebt. Dus wees volhardend!

Onze nieuwe kamer is ‘de max’, je zou er bij wijze van spreken in kunnen bowlen. Bovendien hebben we een mooi zicht op de Jialing-rivier. We besloten meteen om werk te maken van de kamerinrichting – wat we in de kleine kamer altijd hadden uitgesteld in de hoop op een grotere kamer. Op het boodschappenlijstje stond een oversized Chinese vlag (je kan hem perfect gebruiken als bedsprei) en een mega-grote landkaart om onze reisroutes op aan te duiden. Bovendien lieten we enkele van onze beste foto’s ontwikkelen om een fotomuur te maken. Als kers op de taart – want we waren echt wel goed geluimd - organiseerden we een ‘roomwarming party’ voor onze beste vrienden.

oversized vlag wazige landkaart (beter foto komt) Ruben druk in de weer met de photowall

Het feestje duurde tot in de vroege uurtjes met hapjes, drank en de bijhorende spelletjes. Mijn favoriet Chinees drankspel is ‘the sticky cards game’. Het enige wat je nodig hebt, is een volledig spel kaarten (inclusief jokers en ‘beschreven kaart’) en (veel) drank. Het spel verloopt als volgt:

Je legt de pak kaarten omgekeerd op tafel zodat je de kaarten niet kunt zien. Iedereen neemt een kaart zonder die te bekijken. Je ademt eens goed ‘vochtig’ uit op de achterkant van de kaart en je "plakt" hem vervolgens op je voorhoofd. Nu kan iedere deelnemer de kaart van de anderen zien behalve zijn/haar eigen kaart. Vervolgens begint één iemand het spel (na de eerste ronde is dit doorgaans de verliezer). Hij/zij kan twee dingen zeggen: "de hoogste kaart drinkt" (= de aas of azen in de groep of de hoogste kaart dichtst bij de aas) ofwel "de laagste kaart drinkt" (= de twee of tweeën in de groep of de laagste kaart dichtst bij 2). Dan ga je de cirkel rond. Elke persoon heeft twee opties: 1) "akkoord" of 2) "niet akkoord".

1) Als je "akkoord" bent dan ga je over naar de volgende persoon, die opnieuw twee opties heeft. Als elke deelnemer akkoord is met één en dezelfde optie, dan neemt iedereen zijn/haar kaart van zijn/haar voorhoofd. Nu zie je voor het eerst je eigen kaart en is het perfect mogelijk dat je akkoord bent gegaan met een optie waardoor je zelf moet drinken. Hier geen ad fundums maar een goeie slok (2 à 3 vingers)

2) Als je "niet akkoord" bent, dan neem je de kaart van je voorhoofd zonder die te bekijken en neem je een nieuwe kaart die je opnieuw op je voorhoofd plakt. Als je dit doet, kan je opnieuw kiezen tussen "de hoogste kaart drinkt" of "de laagste kaart drinkt". Dus als je een nieuwe kaart neemt kan je de optie veranderen (ik doe dit vaak wanneer ik een bepaalde persoon wil ‘kloten’). Dan gaat het spel weer verder tot iedereen akkoord is...

Het is vooral grappig als iemand een nieuwe kaart neemt en het is een twee of een aas en hij kiest de optie waardoor hij/zij zelf moet drinken. Dan is het leuk om iedereen aan te sporen om gewoon "akkoord" te zeggen.

Een leuke uitbreiding: iemand die een joker of beschreven kaart op zijn voorhoofd heeft bij het einde van het spel (dus niet als hij die weglegt), kan een persoon uitkiezen die ‘ganbei 干杯’ (= ad fundum, letterlijk “droog glas”) moet doen...

De sterkte van dit spel zit hem in de eenvoud en in het feit dat je het spel niet in de hand hebt. Je kan onmogelijk zeggen dat je niet zal moeten drinken want je weet nooit wat je op je eigen voorhoofd hebt. Het is echt een aanrader; gegarandeerd een hilarische avond!

Nu, een goeie halve maand na ons feestje, merken we dat sommige vrienden onze kamerinrichting imiteren; vooral de positie van onze bedden en de photowall kennen veel navolging.

Enkele van de genodigden (vlnr): 'tall' Sven (Belg), Ruben (Belgische vriend en roommate), Lola (= meisje op achter ruben zit, ook wel 'klein Koreaantje' genoemd), naast Ruben zit Ken (Nieuw-Zeeland), 'diet' Sven (Belg) en tot slot Alexandre, Parijzenaar en de persoon die ik hier het meest waardeer...

ps: morgen (woensdag) waarschijnlijk geen nieuw bericht want ik probeer van studierichting te veranderen: economie i.p.v. taallessen...miserie miserie ;)